28 Ιανουαρίου 2019

Περί Πατρίδας..


 Πατρίδα. Όμορφη, παράξενη, γλυκιά, πληγωμένη, με πόσα επίθετα την έχουν προσδιορίσει οι ποιητές της. Μόνο που το κοινό δεν τους άκουσε ποτέ του γιατί είναι ιδίοτυπα κωφάλαλο. Ακούει επιλεκτικά τα χάδια και κραυγάζει μίσος. 
 Πατρίδα του δεν είναι η γη που πατάει, οι άνθρωποι της κοινότητας του, οι φίλοι του και η οικογένεια του, ο τόπος που θέλει να δημιουργήσει το κοινό μέλλον άλλα ο χώρος μέσα στο συρματόπλεγμα και τα τείχη που έχτισε αποκλείοντας. Αυτός που η υπογραφή συνόρων σε κάποιο αλισβερίσι έκανε εχθρικό και εκτός πατρίδας το απέναντι χωριό που ίσως γεννήθηκε η μάνα του ή η γιαγιά του. 
 Πατρίδα του έγινε η σημαία μιας αυτοκρατορίας που της άλλαξαν το χρώμα και του την πρόσφεραν μαζί με μια ψεύτικη υποτακτική ελευθερία που οι ντόπιοι υπεργολάβοι της γέμισαν με μύθους που τόνωσαν το μονίμως σκυφτό Εγώ του. Αυτού που την ίδια στιγμή που φωνάζει «Εμείς» κρύβει το μαχαίρι για να το καρφώσει στην πλάτη του διπλανού του αν κινδυνεύσουν τα «κεκτημένα» του. 
 Πατρίδα του έγιναν οι ονοματοδοσίες δρόμων ηρώων σε διασταυρώσεις που ο ένας είχε σκοτώσει, φυλακίσει ή εξοντώσει τον άλλο. Πατρίδα του έγιναν τα μάρμαρα που δεν «διάβασε», δεν κοιτάχτηκε με τους άλλους μέσα από αυτά και έμειναν μια ανάμνηση σχολικής εκδρομής. Πατρίδα του έγινε η «θυσία» του στο στρατό που έκανε τα πάντα για να αποφύγει την ταλαιπωρία και όχι η καθημερινή του στάση για να την προστατεύσει πρώτα από όλα από τον εαυτό του. 
 Πατρίδα του έγιναν τα πρωτοσέλιδα των δακρύων από εκείνους που έκαναν τα πάντα για να γεμίσουν δάκρυα υπερασπίζοντας οικονομικά συμφέροντα που ποτέ δεν είχαν πατρίδα. 
   Κυρίως όμως σήμερα, πατρίδα του έγιναν τα δάκτυλά που δείχνουν προδότες όσους έχουν διαφορετική άποψη, φωνάζοντας χωρίς ίχνος ορθολογικής και ιστορικής επάρκειας. Έτοιμοι από καιρό για άλλο ένα διχασμό αλλά καθόλου θαρραλέοι ώστε να δουν τα ιστορικά λάθη συλλογικά και τις ευθύνες που πάντα και αυτονόητα επιμερίζονται. «Κολλημένοι» σε εμφύλια πάθη τοπικού επιπέδου του παρελθόντος και συνήθως προσωπικών διαφόρων με ιδεολογικό προσωπείο, μακρυά από τη συλλογική εικόνα που ποτέ δεν έμαθαν να βλέπουν. Αυτή που αποτελεί την πατρίδα ως σύνολο και Όχι τη μάτια που εξαρτάται από το βαθμό της απαίδευτης «μυωπίας» τους.

27 Ιουλίου 2018

Κύριε Τόσκα και αρχηγοί..

Κύριε Τόσκα και αρχηγοί.
Παρεσυρα με το αυτοκίνητο μια μητέρα με ένα μωρό στο καρότσι αλλά έβρεχε. Και έβρεχε ακραία. Τόσα κυβικά νερού δεν είχαν πέσει ποτέ στην περιοχή. Πήγαινα με 80 όπως πάντα σε εκείνο το δρόμο που σημειωτέον είναι γεμάτος λακκούβες και με κακή ορατότητα λόγω της άθλιας ρυμοτομίας και συντήρησης του από τους  επί χρόνια ανίκανους δημάρχους. Είμαι υπερήφανος λόγω των ακραίων συνθηκών που κατάφερα να μην πέσω στη στάση του λεωφορείου  που είχε πολύ περισσότερο κόσμο και θρηνούσαμε περισσότερα θύματα. Έκανα τα ενδεδειγμένα χωρίς λάθος και αν ξαναβρισκομουν στην ίδια κατάσταση το ίδιο θα έκανα μιας και δεν περνάει από το μυαλό μου ότι θα μπορούσα να αντιδράσω διαφορετικά με τέτοιο καιρό. Ίσως η μητέρα που γνώριζε και την περιοχή θα έπρεπε να μη βγει από το σπίτι με το μωρό της τέτοια μέρα άλλα δεν μπορώ και να της επίρριψω ευθύνες. Παρ όλα αυτά και για λόγους συνείδησης είπα στο όργανο της τροχαίας που κατέγραψε το συμβάν αν θέλει να μου αφαιρέσει το δίπλωμα κι ας μην έφταιγα. Όμως εκείνο επέμενε πως δεν είναι ώρα για απόδοση ευθυνών, μέχρι να βγει το πόρισμα της ΤΟΤΑ και να συνεχίσω να πάω στη δουλειά μου με τη συνείδηση μου καθαρή μιας κ έπραξα το καθήκον μου στο ακέραιο. 
Για αυτό κύριε υπουργέ και κύριοι αρχηγοί είμαι σίγουρος πως θα με δικαιώσετε..

16 Ιουνίου 2018

Ο εμφύλιος μέσα μας*


Η πόλωση του Μακεδονικού δεν είναι τίποτε άλλο παρά η όψη μιας μόνιμα  διχασμένης κοινωνίας. Εν αντιθέσει όμως με προηγούμενες ιστορικές περιόδους, μια ζωή σε εμφύλιο με όπλα ή χωρίς ήμασταν εξάλλου, στην παρούσα συγκυρία τα χαρακτηριστικά δεν είναι ιδεολογικά. Ο πολιτικός αυτοκαθορισμός εκτός από ψευδεπίγραφος αποτελεί μια ασπίδα σε πολύ χειρότερα κοινωνικά μας χαρακτηριστικά. Η σημερινή Κυβέρνηση ούτε τα χαρακτηριστικά που θεωρητικά πρεσβεύει έχει, μιας και το δείγμα της εφαρμοσμένης πολιτικής της κινείται εντελώς αντίθετα από το ιδεολογικό της πρόσημο, ούτε χρονικά έχει προλάβει να γίνει «καθεστώς».  Αυτομάτως έτσι αναιρείται ο διπολισμός λόγω  ιδεολογικών διαχωριστικών τάσεων. Προφανώς, τόσο στο μεγάλο εθνικό διχασμό που κράτησε μέχρι το μεσοπόλεμο, όσο και στην εμφυλιακή και μετεμφυλιακή περίοδο -ακόμα και στην περίοδο του σύγχρονου διπολισμού μετά το 1980- οι ιδεολογικές διαφορές πέρα από τα βιώματα, το ρεβανσισμό ή την «πώρωση», είχαν βαθύτερα κοινωνικά αίτια ή αιτήματα και ο ιδεολογικός παράγοντας ήταν αυτός που αποτελούσε την ομπρέλα συσπείρωσης ομάδων με παρόμοια ή παρεμφερή χαρακτηριστικά. Σήμερα όμως η ομπρέλα αυτή δεν καλείται να συσπειρώσει κοινωνικά αλλά καθαρά ατομικιστικά  κίνητρα.
Η ευμάρεια και η κοινωνική κινητικότητα των προηγούμενων χρόνων –ειδικά με τον τρόπο που έγινε και μας οδήγησε στη λεγόμενη κρίση- αποτέλεσε τη διαδικασία εξατομίκευσης της κοινωνίας. Οι συλλογικές ταυτότητες και αναφορές, δηλαδή η ταύτιση ιδεών, αναγκών ακόμα και τρόπου ζωής όπως εκφραζόταν είτε σε σωματεία, συλλόγους κλπ. όχι απλά υποχώρησαν αλλά τελικά αποσυντέθηκαν δίνοντας τη θέση τους στο Εγώ που έφτανε μέχρι τον οικογενειακό και κοινωνικό περίγυρο. Μια κοινωνία νέου τύπου που μπορούσε να ταυτιστεί πολιτικά και να αυτόπροσδιορισθεί (μόνο θεωρητικά) ιδεολογικά αναλόγως με τα αμιγώς προσωπικά κίνητρα των μελών της αδιαφορώντας πλήρως αν αυτά έρχονταν σε αντίθεση όχι μόνο με τα συμφέροντα αλλά και με τα δικαιώματα του διπλανού της. Η «ανθρωποφαγία» ειδικά στον τομέα εργασίας έγινε η νομιμοποιημένη στάση αυτορρύθμισης..  
Τα κόμματα σταμάτησαν να  αποτελούν χώρους ιδεολογικής ζύμωσης και πρότασης και εξελίχτηκαν σε άθροισμα ανθρώπων με ετερογενή κίνητρα που τους ένωναν οι διαπροσωπικές σχέσεις που μπορούν να διαφυλάξουν και να ευνοήσουν τα προσωπικά συμφέροντα του καθενός. Τα ιδεολογικά πρόσημα παρέμειναν, όπως και κάποια στερεότυπα που στην πράξη δεν έχουν απλά ακυρωθεί αλλά και έχουν αντιστραφεί στη λογική της «συγκυριακής πραγματικότητας». Η πολεμική όμως ανάμεσα στα μέλη της μιας ή της άλλης ομάδας όχι μόνο δεν έχει «εκσυγχρονισθεί» αλλά αντίθετα έχουμε επανέλθει σε ορολογίες, αφορισμούς και απόψεις μετεμφυλιακής πόλωσης ανεξαρτήτως αν ο «φασίστας», το «κουμμούνι», ο «δοσίλογος» κλπ. έχουν ακριβώς την ίδια δουλεία, την ίδια οικονομική ή κοινωνική θέση, στάση και χαρακτηριστικά. Το οξύμωρο είναι πως αφορά ανιστόρητες γενιές που όχι μόνο χρονικά απέχουν από το κλίμα μιας άλλης εποχής αλλά -τώρα πια- δεν το έζησαν ούτε οι πατεράδες τους. Ακριβώς όμως λόγω αυτής της άγνοιας της ιστορίας που είναι απλά ένα μέρος του γενικότερου ελλείματος παιδείας και καλλιέργειας που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία –η κρίση ήταν πρωτίστως πολιτισμική και πολιτιστική και μετά οικονομική- το οξύμωρο γίνεται απολύτως λογικό.   
Ο Λειβαδίτης έγραφε πως οι άνθρωποι ζουν απ' τη στιγμή που βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων. Δυστυχώς φτιάξαμε και ζούμε σε μια κοινωνία χωρίς να εξομοιώσουμε τη μοίρα μας με του διπλανού μας, που δεν τιθασεύσαμε τον ατομικισμό μας, που δεν καθρεφτίσαμε τον «άλλο» για να δούμε τον εαυτό μας. Μάθαμε να μην μοιραζόμαστε και να αρνούμαστε τη συνομιλία με το διαφορετικό που είναι «ίδιο» και αρνούμενοι τον πλούτο των προτάσεων γίναμε φτωχοί εν δυνάμει δολοφόνοι της κοινής μας μοίρας. Ένα κοπάδι θυμάτων που οδηγείτε στη σφαγή  προχωρώντας και περιμένοντας το θαύμα. Κοπάδι όμως που δεν κοιτά την κοινή του μοίρα αλλά αποτελεί άθροισμα μεμονωμένων «προβάτων» που περιμένει το δικό του θαύμα. Και δυστυχώς όποιος πιστεύει στα θαύματα όχι μόνο μπορεί να  πειστεί από τους δήμιους, αλλά γίνεται ο ίδιος δήμιος του αδελφού του.. 

*Ο τίτλος είναι δανεισμένος από το αφιέρωμα του Ρένου Αποστολίδη για τα γεγονότα του Εμφυλίου.