ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ

Δηλώσεις Χρυσοχοΐδη. Αλήθεια τι πρωτότυπο είχαν;

2012-01-25T15:00:00.000+02:00

Ακούγοντας τις δηλώσεις Χρυσοχοΐδη, μου ήρθανσυνειρμικά στο μυαλό δύο άλλες περιπτώσεις που απλά αποκαλύφθηκαν. Πρώτη ηαποπομπή από το ψηφοδέλτιο του Πασόκ στις εκλογές του 2004 των 9 βουλευτών που υπέγραψαντην περίφημη τροπολογία Πάχτα, λέγοντας ότι δεν ήξεραν τι ακριβώς υπέγραφαν καιπως αυτό στις τροπολογίες αποτελεί μια συνήθη διαδικασία. Δεύτερη και πιοπρόσφατη περίπτωση, οι ισχυρισμοί των λεγόμενων Βατοπεδινών της ΝΔ πως δενγνώριζαν ακριβώς τι υπέγραφαν.

Δύοπεριπτώσεις που έτυχε και ήρθαν στο φώς απλά γιατί οι υπογραφές αποτελούσαν τηνομιμοποίηση ενός σκανδάλου. Και αν σε κάποιες περιπτώσεις η υπογραφή ήτανόντως συνειδητή, κάτι που αποτελεί κακουργηματική πράξη αλλά με την κλασσικήπλέον μέθοδο των εξεταστικών επιτροπών και πορισμάτων αυτόαθωώνεται, γιακάποιους άλλους η άγνοια του τι υπογράφουν αποτελούσε απλά μια τυπική κομματικήδιαδικασία στα πλαίσια στήριξης του κυβερνητικού «έργου». Κάτι που προφανώς γινόταν και γίνεταισυνέχεια. Το πάλε ποτέ περίφημο άρθρο του Τεγόπουλου με τίτλο «Συνένοχος ή Βλάξ» πάντως το ίδιο επικίνδυνοςαπό την περίοδο του σκανδάλου Κοσκωτά, δεν αποτελέι πια μέρος του πολιτικού κουλτούρας–ενδεχομένως ούτε και τότε- και τέτοιες απόψεις το ίδιο το σύστημα έχειπρολάβει να τις χαρακτηρίσει «πονηρές» ή λαϊκίστικες στην καλύτερη περίπτωση. Όταν δε υπάρχει και το «δημοκρατικό» πλαίσιο τηςκομματικής πειθαρχίας με φόβο την απώλεια της δεδηλωμένης, η ρετσινιά της αποστασίαςπου κουβαλάει από το 1965 δεν αφήνει περιθώρια «ελιγμών» σε αυτή την κουλτούρα. Εξάλλου, χτες ελάχιστεςώρες μετά τη «γκάφα;;;» Χρυσοχοΐδη, η ψηφοφορία στη Βουλή με τα όσα τραγελαφικάσυνέβησαν και τα ψευτοαντάρτικα εκ του ασφαλούς, αυτό ακριβώς απέδειξε.

Τοζήτημα δεν είναι το πώς υπέγραψε ο κοςΧρυσοχοΐδη ή η Κα Κατσέλη αλλά και τόσοι άλλοι που απλά δεν το παραδέχτηκαν καιίσως από σήμερα θα βρεθούν στη θέση του «κατήγορου» για το αίσχος των δύο. Σήμεραδιαβάζουμε παντού για αυτό το αίσχος, την ανευθυνότητα, την ενδεχόμενη στρατηγικήλόγω δελφινομαχίας και απόταξης της ένοχης στη συνείδηση των πάντωνΠαπανδρεικής διετίας, και άλλα πολλά.

Τοζήτημα είναι πως όλοι μας γνωρίζουμεπως και οι δύο τους θα επανεκλεγούν και μάλιστα με υψηλά ποσοστά ψήφων. Πως τοεπίπεδο του κοινοβουλευτικού έργου όχι είναι απλά χαμηλό και γεμάτο επικίνδυνεςστρεβλώσεις αλλά πως αυτές οι στρεβλώσεις θεωρούνται φυσιολογικές και μας αγγίζουνμάλλον επιδερμικά.

Σεμια κοινωνία που η πολιτική θα είχε την πραγματική της υπόσταση, που οιπολιτικοί θα γνώριζαν πως οι πράξεις τους παρακολουθούνται και ελέγχονται από τονεντολοδόχο λαό, και που έχουν άμεσες συνέπειες για τις πράξεις ή παραλήψεις τους, ηαυτονόητη συνέχεια των δηλώσεων Χρυσοχοίδη και Κατσέλη θα ήταν πως αναλαμβάνουντις ευθύνες τους, ζητάνε συγγνώμη και αποχωρούν δια παντός από τον πολιτικό βίοπληρώνοντας το τίμημα και χάνοντας της ευκαιρία τους. Σήμερα όμως ξέρουν πωςόχι μόνο θα επανεκλεγούν αλλά κάτω από προϋποθέσεις η επιδερμική μας αντίδρασηκαι η «κοντή» μας μνήμη θα τους επιτρέψει να διεκδικήσουν μέχρι και την πρωθυπουργία.Και όλα αυτά πάντα με την ψήφο μας..

Γιατί εκλογές..

2012-01-12T15:12:00.001+02:00

Δύο μήνες και κάτι μετά τη «συμφωνία» τωντριών κομμάτων για την κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου και ζήτημα του χρόνου ζωής τηςπαραμένει ένα αναπάντητο ερώτημα παρότι συντηρείται σε εβδομαδιαία σχεδόν βάση είτε από στελέχη των τριών συγκυβερνούντωνείτε από «πηγές» που προέρχονται από τις ηγεσίες τους..

Παράτις αντιρρήσεις μου για το πρόσωπο του σημερινού Πρωθυπουργού, όπως τις εξέφρασαστις αναρτήσεις μου, Όμηροι… τη στιγμή της «επιλογής» του, και Κυβέρνηση Παπαδήμου. Άλλο ένα “πετυχημένο” πείραμα… μετά την υπερψήφιση του προϋπολογισμού,είχα μέσα μου την ελπίδα πως κάτω από την πίεση της πραγματικότητας η Κυβέρνηση-μιας και δεν θα είχε άμεσο πολιτικό κόστος- θα έβρισκε στην πορεία κάποιοβηματισμό και θα ξεπερνούσε τις γενετήσιες αγκυλώσεις της. Και ενώ τα πράγματαεξ αρχής φαινόντουσαν ως μια «μάχη» ισορροπιών με ελάχιστες παραχωρήσεις καιυπερβάσεις -κάτι που φάνηκε από τη σύνθεση της Κυβέρνησης των 50 στελεχών καιτην τριαρχία στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας- πίστευα πως έστω και «εκβιαστικά» από πλευράς πρωθυπουργού θα έμπαιναν στηνπορεία κάποιες κόκκινες γραμμές εύρυθμης λειτουργιάς.

Εξαρχής, στόχος και γενεσιουργός αιτία της Κυβέρνησης ήταν η εκταμίευση της 6^ηςδόσης, η ολοκλήρωση της πορείας των υποχρεώσεων που απορρέουν από την ελληνικήπλευρά προς τη νέα δανειακή σύμβαση της 7^ης και το περιβόητο haircut,και η κατάστρωση ενός σχεδίου νόμων και αποφάσεων που θα υπέρβαιναν τις κομματικέςαγκυλώσεις και που κανένα κόμμα από μόνο του δεν θα μπορούσε να περάσει. Νόμων πουθα έφερναν διαρθρωτικές αλλαγές στηνκρατική διοίκηση και που μπορεί μεν ναέφερναν αντιδράσεις αλλά δεν θα μπορούσαν να πατροναριστούν, καθώς και νόμων όχιοριζόντιας εισοδηματικής πολιτικής του δώσευμίν σήμερα για να κλείσουν οι όποιες τρύπες, αλλά αναλογικούς, που θαεξασφάλιζαν μια ισότιμη και ασφαλώς σύννομη με το άρθρο 4 παράγραφο 5* του συντάγματος πολιτική εσόδων. Νόμων και μέτρων που στοσημείο που φτάσαμε είναι απαραίτητα αλλά που χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη δενγίνεται να εφαρμοστούν, όχι πια λόγω «αντίδρασης» αλλά λόγω ανέχειας.

Παράλληλα η «συμφωνία των τριών» ή καλύτερα των δύο μιας και η στήριξητου ΛΑΟΣ δεν αποτελούσε απαραίτητη αριθμητική προϋπόθεση στήριξης, απέκλειε άμεσατις εκλογές που σύμφωνα τόσο με τις «νηφάλιες» φωνές στο εσωτερικό, όσο και τηνάμεση εκβιαστική απειλή από το εξωτερικό, θα αποτελούσε την ταφόπλακαοποιασδήποτε ελπίδας αποφυγής της χρεοκοπίας. Τα χρηματικά διαθέσιμα εξάλλουτου Ελληνικού κράτους είχαν άμεση ανάγκη της 6^ης δόσης τόσο για εσωτερικέςόσο και εξωτερικές υποχρεώσεις και σε περίπτωση μη εκταμίευσης η χρεοκοπία θαήταν γεγονός.

Σήμερα, με εξαίρεση την αποφυγή των εκλογών τίποτααπό όσα ελπίζαμε ή προσδοκούσαμε δεν έχει επαληθευτεί, απεναντίας μας σπρώχνουνολοένα και πιο κοντά στην οικονομική και βιοποριστική κόλαση. Οι κόκκινεςγραμμές δεν μπήκαν ποτέ από τον πρωθυπουργό που θυμίζει αμειβόμενο διευθύνοντασύμβουλο χρεοκοπημένης εταιρίας που διορίστηκε από τους μεγαλομετόχους για ναέχει τις νομικές κυρώσεις που απορρέουν από τη θέση του και την υπογραφή του.

Στοεξωτερικό πληθαίνουν οι φήμες και οι θέσεις πως η περιβόητη συμφωνία τουΟκτωβρίου και το κούρεμα του 50% δεν αρκούν πλέον και χρειάζεται αναθεώρηση ενώΓερμανία και Γαλλία «απειλούν» για την 7^ηδόση. Το ίδιο έργο χωρίς μάλιστα καμία παραλλαγή από αυτό που ζήσαμε τοΣεπτέμβρη που «ανέτρεψε» τη συμφωνία του Ιουνίου ως μη επαρκή.

Στο εσωτερικό όμως η κατάσταση είναι από πρωτόγνωρηέως τραγελαφική. Οι ασκοί του Αιόλου της διαδοχής στο Πασόκ έχουν ανοίξει έστωκαι όχι θεσμικά. Τα στελέχη του Πασόκ που απαρτίζουν την κυβέρνηση σευπουργικές θέσεις όχι μόνο διαγκωνίζονται σε ένα καθεστώς δελφινομαχίας αλλά προσπαθώνταςνα αποτάξουν από πάνω τους τις ευθύνες από την 2χρονη παρουσία τους στηνκυβέρνηση Παπανδρέου, είτε βρίσκονται στα χαρακώματα με τον πρώην πρωθυπουργό –ηπερίπτωση Χρυσοχοΐδη αποτελεί την πιο χαρακτηριστική- είτε διαφωνούν για ληφθείσεςαποφάσεις όπως για παράδειγμα της αποτυχίας ή μη της εφεδρείας. Διαφωνίες πουδεν περιορίζονται στα ενδοκομματικά αλλά λαβαίνουν χώρα μέσα στο ίδιο το υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησηςΠαπαδήμου. Παράλληλα, η αμφισβήτηση ηγεσίας ή καλύτερα το κενό της στο Πασόκ,σε συνδυασμό με την έλλειψη ανάγκης οριακής ψήφισης νομοσχεδίων που θα τους έθετεως υπόλογους για την πτώση της κυβέρνησης έχει κάνει αρκετούς βουλευτές ναδιαχωρίζουν τη θέση τους εκ του ασφαλούς σε οποιοδήποτε αντιλαϊκό μέτρο έρθει προςψήφιση.

Οδεύτερος εταίρος της Κυβέρνησης που παράλληλα ασκεί και αξιωματικήαντιπολίτευση σε μια παγκόσμια πρωτοτυπία παίζοντας με τις λέξεις αλλά κυρίωςμε τους θεσμούς, βρίσκεται ήδη σε προετοιμασία προεκλογικής περιόδου. Η ΝΔ πουδεν έχει προβλήματα ηγεσίας την παρούσα περίοδο όπως το Πασόκ, παρακολουθεί τιςεξελίξεις, δεν συμμετέχει στις αποφάσεις που στηρίζει, παρά παίζει τηνεπικοινωνιακή πυθία ως αντίθετη σε μέτρα που παραβιάζουν τις κόκκινες αλλάελαστικές γραμμές της. Πάντα όμως σε ετοιμότητα όχι μόνο να κρατήσει αποστάσειςαλλά και να εναντιωθεί όταν η λαϊκή αγανάκτηση πάρει αντικυβερνητικό χαρακτήρα.

Κάτιπου κάνει και ο τρίτος εταίρος που καιροσκοπικά όπως πάντα μπορεί να αλλάζειθέσεις και απόψεις, και συγκυβερνά «απειλώντας» να αποχωρήσει από μια κυβέρνησηπου το ποσοστό των μελών του κόμματος του σε αυτή είναι αντιστρόφως ανάλογο τηςεκφρασμένης εκλογικής του δύναμης.

Κάτωαπό αυτές τις συνθήκες η σημερινή κυβέρνηση όχι μόνο δεν γίνεται να προχωρήσεισε έργο αλλά απεναντίας καθίσταται διπλά επικίνδυνη κάνοντας το αίτημα για εκλογές πιο αναγκαίο από ποτέ.

Εκλογές γιατί υπό τις παρούσεςσυνθήκες δεν μπορεί να εκτελέσει έργο σε μια ιστορική περίοδο που οι όποιεςαποφάσεις της έχουν αντίκτυπο όχι απλά σε μεσοπρόθεσμο διάστημα αλλά θα χαράξουντην πραγματικότητα των επόμενων δεκαετιών.

Εκλογές γιατί η προεκλογικήπερίοδος που έχει αρχίσει από τη στιγμή της δημιουργίας της επιτείνει τηνπερίοδο αναποφασιστικότητας σε μια εποχή που καλώς ή κακώς η υιοθέτηση μέτρων πουθα αλλάξουν το άρρωστο τοπίο τουλάχιστον σε επίπεδο του κρατικού μας μορφώματοςείναι επιτακτική και αναγκαία και δενμπορεί αυτό να συμβεί με το φόβο του πολιτικού κόστους. Κατά μεγάλο ποσοστόπιθανοτήτων και η επόμενη κυβέρνηση θα είναι συνεργασίας. Θα έχει όμως και τηνωπή εντολή, αλλαγή συσχετισμών, και κυρίως χρονικά περιθώρια.

Εκλογέςγιατίη πραγματικότητα σήμερα δεν έχει καμία απολύτως συνάφεια με εκείνη του 2009 καισε μια δημοκρατία –όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν για το επικίνδυνο τουπράγματος..- ο λαός αποφασίζει για τηντύχη του.

Εκλογές γιατί αποτελούν τονκατ εξοχήν δημοκρατικό θεσμό που δεν μπορεί να μετατίθεται, δεν μπορεί νααλλάζει ημερομηνίες ανάλογα με τα συμφέροντα αυτοσυντήρησης των κομμάτων, δενμπορεί να απαξιώνεται, και κυρίως ΔΕΝμπορεί να ταυτίζεται με τον όρο επικίνδυνος στις δημοκρατίες.

Εκλογέςγιανα αποφασίσουμε μόνοι μας να βάλουμε πλάτη στα δύσκολα.

Οι δανειστές, οι εταίροι μας, και όλοι όσοιεμπλέκονται στο σημερινό αλισβερίσι ασφαλώς και δεν θα ήθελαν κάτι τέτοιο. Μόνοπου η αυτοδιάθεση των λαών και η δημοκρατία δεν είναι αιτήματα αλλά κεκτημέναδικαιώματα που δεν μπαίνουν σε διαπραγμάτευση σαν συλλογική σύμβαση. Και όσο κιαν να μας απειλήσουν, χρειάζονται πάντα επίσημους συνομιλητές. Ας είναι αυτοίτουλάχιστον εκλεγμένοι από εμάς και όχι δοτοί…

*Άρθρο 4 (Παράγραφος5) Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογαμε τις δυνάμεις τους.

Μια κρίση που δεν είναι οικονομική…

2012-01-05T15:22:00.000+02:00

Ητελευταία διετία κινείται στη «σφαίρα της οικονομίας» και της κρίσης. Σεμηνιαία –αν όχι εβδομαδιαία- κλίμακα νέες λέξεις και έννοιες προστίθενται στολεξιλόγιο μας. Spread, Swap,Συντεταγμένη ή μη χρεοκοπία, Haircut, PSI,EFSF, κ.ο.κ Οικονομικοί όροι ή ακόμα και λεκτική οικονομική «αργκό»που χρησιμοποιούμε πλέον όλοι με το ύφος του ειδικού φωτεινού παντογνώστη.Κρίνουμε, έχουμε τη δική μας λύση στο πρόβλημα που συνήθως φαντάζει στα μάτια μαςπολύ απλή και αρκούν μια- δυο κινήσεις για να βγούμε από το αδιέξοδο, απορούμε γιατί είναι όλοι ανάξιοι να τις προκρίνουν.

Παράλληλα,ανάλογα με την ηλικιακή μας ομάδα ή την ιδεολογική και κομματική μας τοποθέτησηγνωρίζουμε και τους ενόχους που μας έφεραν ως εδώ σήμερα. Φταίνε οι πολιτικοί,φταίει ο Ανδρέας Παπανδρέου που μοίραζε αφειδώς, φταίει ο «μπούλης», φταίει ο «γιωργάκης»,οι εβραιομασσώνοι με τα σκοτεινά τους σχέδια, οι σατανιστές που πολεμούν τηνορθοδοξία, οι κομμουνιστές που μπλοκάρουν την ανάπτυξη, οι μεγαλοεργολάβοι, οιεφοπλιστές, οι συνδικαλιστές, οι δημόσιοι υπάλληλοι που τρώνε τις σάρκες τουκράτους, οι έμποροι που κλέβουν το ΦΠΑ, το κεφάλαιο γενικά, οι μετανάστες, καισίγουρα οι ξένοι που ποτέ δεν ξεπέρασαν το κόμπλεξ τους απέναντι μας είτε γιαλόγους του παρελθόντος μας, είτε γιατί θέλουν να μας φάνε τα πετρέλαια και τονορυκτό πλούτο, είτε γιατί έχουμε ήλιο.. Η λίστα μπορεί να διανθιστεί μεεκατοντάδες άλλους λόγους από την τουρκοκρατία και τη δολοφονία του Καποδίστρια,μέχρι τον Ερμή που είναι ανάδρομος. Κατά κανόνα όμως μονομερώς και αξιωματικά,με απουσία της ευθύνης μας σαν λαού μιας και «ο Έλληνας στο εξωτερικό διαπρέπειγιατί εκεί υπάρχουν νόμοι και αξιοκρατία».

Πάντοτε με το στόμφο του ειδήμονα και πάντοτεέτοιμοι να κάνουμε μακροοικονομική ανάλυση πάνω σε ένα πακέτο τσιγάρα ακόμα καιαν αγνοούμε την προπαίδεια. Ζούμε σήμεραμια αντίστοιχη περίοδο με του 1999 που μπορεί να μη γνωρίζαμε πόσο κάνει έναμπουκάλι γάλα, αλλά μπορούσαμε να αποστηθίσουμε απ έξω και ανακατωτά το γενικόδείκτη του χρηματιστηρίου, να περιμένουμε τα splitγια ναμπούμε ή να βγούμε, να ανταλλάσουμε πληροφορίες για τα θεμελιώδη μεγέθη τωνεισηγμένων στο ΧΑΑ, και βλέποντας αργότερα το δείκτη να πέφτει ήμασταν βέβαιοιως ειδικοί πως «δεν γίνεται να πάει κάτω από τις 4000 μονάδες, τις 3000, τις 2000και πάει λέγοντας. Με το ίδιο ύφος και με τα ίδια επιχειρήματα πουχρησιμοποιούμε και σήμερα για το αν τελικά πτωχεύσουμε ή όχι, αν θα ξανάρθει ηδραχμή ή θα μείνουμε στο ευρώ. Στηριγμένα απλά στην ελπίδα μας , το ιδεολογικό μαςκόλλημα, την έφεση μας να παπαγαλίζουμε χωρίς σκέψη ότι ακούμε, και –κυρίως- ναικανοποιήσουμε την «ψευδαίσθηση» μας ότι γνωρίζουμε μιας και η φράση «δεν έχωάποψη γιατί αγνοώ το θέμα» δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο μας. Ενδεχομένως δε να αισθανθούμε και προσβεβλημένοι αν μας τοπροσάψει κάποιος.

Κατανοούμεβέβαια πως για να μπορέσουμε να βγούμε από το αδιέξοδο χρειάζονται μέτρα, μόνοπου κανένα μέτρο δεν είμαστε έτοιμοι να το δεχτούμε.. Ίσως πια όχι άδικά μιαςκαι όλα τα μέτρα που μας έχουν επιβληθεί και μάλιστα «οριζόντια» χωρίςδιακρίσεις ήταν ατελέσφορα, και όχι βασισμένα σε κάποιο σχέδιο αλλά πάνω σε μιακρίση πανικού άμεσης ανεύρεσης πόρων. Αποτέλεσμα όμως μιας χρόνιας αναβλητικότηταςκαι έλλειψης σχεδιασμού -που θα μας βρειεκ των προτέρων εναντίον της- υπό τοφόβο πάντα του πολιτικού κόστους από τους κυβερνώντες που οι ίδιοι εκλέγουμε. Αναβλητικότηταπου είναι μάλλον και ο καθοριστικός παράγοντας που μας κρατάει «δεμένους» στονπρομηθειακό μας πάσαλο.

Πόσο όμως η κρίση σήμερα στη χώρα μας είναι αμιγώςοικονομική και κατά πόσον η λύση της θα προέλθει μέσα από την αποτελεσματικότηταοικονομικών στόχων; Τα αίτια της κρίσηςείναι μόνο οικονομικά ή μήπως οφείλονται σε μια βαθιά πολιτισμική κρίση πουβιώνουμε κομπάζοντας την τελευταία πεντηκονταετία και είναι αυτή που αποτελείτροχοπέδη για την εξεύρεση λύσης;

Ηπαγκόσμια οικονομική κρίση που ξεκίνησε από την κατάρρευση της LehmanBrothers δεν μας βρήκε απλά απροετοίμαστους αλλά ανέδειξε όλες τις πτυχές μιας άλλης χρόνιαςκρίσης, αυτή της πολιτισμικής, συνέπεια της οποίας αποτελεί η οικονομική. Ασφαλώςκαι η κρίση σήμερα είναι παγκόσμια και με πολλά κοινά χαρακτηριστικά σε όλα τα κράτηπου τη βιώνουν ανεξαρτήτως ιδιαιτεροτήτων. Αυτές όμως οι ιδιαιτερότητες είναιπου αντί να προάγουν την επίλυση, μας ρίχνουν όλο και πιο βαθιά στον οικονομικόκαιάδα.

Ο ατομικισμός, η συντεχνιακή αντίληψη που γιαχρόνια καλλιεργήσαμε και δυστυχώς συνεχίζουμε να καλλιεργούμε, το πολιτικό «αλισβερίσι»με αντάλλαγμα το στρουθοκαμηλισμό μας απέναντι στην ανομία και την καθιέρωση τηςέννοιας του πολιτικού κόστους, η απαξίωση της αξίας και της νομιμότητας με τηνταμπέλα της γραφικότητας, και τόσα άλλα γνωστά σε όλους μας είναι αποτέλεσμαπολιτιστικής κρίσης ως αποτέλεσμα υποβαθμισμένης παιδείας.

Παιδείας που στοεκπαιδευτικό σύστημα από τον δεξιό υπερσυντηρητισμό περάσαμε μετά τη μεταπολίτευσησε ένα σύστημα που ο κάθε αναρμόδιος υπουργός οραματιζόταν τη δική του μεταρρύθμισηαπαξιώνοντας πλήρως τον παιδευτικό χαρακτήρα του και με μια ελευθεριότητα πουοδήγησε στην ασυδοσία και την απαξίωση. Κοινωνικής παιδείας που γαλούχησεγενιές με όραμα το οικονομικό φαίνεσθαικαι προήγαγε το σκοπό και όχι το μέσο ή την επάρκεια. Πολιτικής παιδείας που ταυτίστηκε με την κομματική συνθλίβονταςιδεολογίες, οράματα, κοσμοθεωρίες στο βωμό της αυτοσυντήρησης στην κομματικήκαι εξουσιαστική νομενκλατούρα.

Αυτή η κρίση πολιτισμού είναι που αποτελεί τοεμπόδιο για να κοιτάξουμε μπροστά με αισιοδοξία. Γιατί αν το βασικόχαρακτηριστικό της οικονομίας διαχρονικά και παγκόσμια είναι η «κοντή» μνήμηπου αρκούν οι μεταβολές συγκεκριμένων ποσοστών, αριθμών και αλγοριθμικών συμβάσεωνγια να μετατρέψουν θεωρητικά την υπανάπτυξη σε πρόοδο, ο πολιτισμός χρειάζεταιχρόνο για να αναπτυχθεί. Κυρίως όμως χρειάζεται όραμα και αυτογνωσία. Άραγε τηνέχουμε;

Απολογισμοί. 2011 μια χρονιά που μέσα δίνη των δεινών της, αφήνει ίχνη ελπίδας για το αύριο.

2012-01-03T13:46:00.000+02:00

Ανέκαθεν η αλλαγή του χρόνου προσφέρεται γιασκέψεις, απολογισμούς, οριοθέτηση νέων στόχων. Σαν το αυθαίρετο κλείσιμο ενός κύκλουπου στιγμιαία ρίχνει στη λήθη τις «δύσκολες»στιγμές και καταστάσεις που πέρασαν και μεταβαίνειστην αφετηρία ενός νέου με την αναγκαία ψευδαίσθηση πως το νέο θα είναι πιοόμορφο ή έστω λιγότερο κακό από αυτό που πέρασε. Είναι η στιγμή που εκούσια η αέναη συνέχεια της πορείας διακόπτεται, καιη ανάγκη μας για αισιοδοξία και άντληση δύναμης για το νέο κύκλο – που γνωρίζουμεπως θα είναι εξίσου ή και περισσότερο δύσκολος- μας γεμίζει ελπίδα. Περισσότερομεταφυσικά παρά ορθολογιστικά, μα αναγκαία για ανασύνταξη δυνάμεων και ανάταση.

Συνήθωςαυτή η σπασμωδική ανάγνωση ενώ ρίχνει στον καιάδα τη χρονιά που πέρασε -μιαςκαι της προσάπτει μόνο τα αρνητικά- τηδικαιώνει εν τέλει αρκετά αργότερα όταν οι προσδοκίες του νέου δενεπαληθεύονται και η πραγματικότητα γίνετε πιο ζοφερή από το χτες. Είναι ηστιγμή που η προσδοκία συναντά την καθημερινότητα και η χρυσόσκονη της εορταστικήςευφορίας κατακάθεται βίαια στο έδαφος των προβλημάτων που δεν έπαψαν ποτέ ναυπάρχουν στην πραγματικότητα.

Υπάρχειόμως και η «άλλη» ανάγνωση. Αυτή πουπροσπαθεί να «δει» την παρακαταθήκη της ελπίδαςμέσα από τις νέες συνθήκες και την πραγματικότηταπου αφήνει πίσω της η χρονιά που πέρασε. Το 2011 έφερε πολλές αλλαγές στη ζωή μας.Αλλαγέςβίαιες που μας έσπρωξαν βίαια σε ένα χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο από αυτό πουείχαμε συνηθίσει. Η ανασφάλεια για τοάμεσο μέλλον έγινε ο καθοριστικός ψυχολογικός παράγοντας που καθορίζει τις κινήσειςμας, η ελευθερία μας συρρικνώθηκε, η δημοκρατία μας τραυματίστηκε. Είδαμε τηνανεργία να μαστίζει τον άμεσο περίγυρο μας, την ανέχεια να κάνει την εμφάνιση τηςστις γειτονιές μας, τη ζωή μας να γεμίζει με φόβο. Κι όμως μέσα από αυτή την κατάσταση μπορούμε να δούμε ψήγματα που μαςγεμίζουν ελπίδα. Όχι «ψεύτικη» και ανακουφιστική αλλά πραγματική που να μπορείνα μας κάνει να οραματιζόμαστε τη δημιουργία ένα μέλλοντος καλύτερου και στηριγμένου σε πιο στέρεες και ανθρώπινες βάσεις.

Ήταν η χρονιά που όλοι μας συνειδητοποιήσαμεπως τόσα χρόνια στηρίζαμε και ανεχόμασταν να μας εκπροσωπούν άνθρωποιακατάλληλοι που αποκλειστικός τους γνώμονας ήταν το προσωπικό τους συμφέρον δημιουργώνταςένα κρατικό μόρφωμα για το οποίο είμαστε απλά ένας αριθμός φορολογικού μητρώουχωρίς δικαιώματα.

Ήταν η χρονιά που καταλάβαμε πως όσο αποτελούμε ένα σύνολο μεμονωμένων ιδιοτελών πολιτών που αγνοεί συνειδητά τα δικαιώματατου διπλανού του, δεν θα αργήσει να έρθει η στιγμή που θα αγνοηθούν και τα δικάμας διαλύοντας εν μια νυκτί την επίπλαστη πραγματικότητα μας.

Ήταν η χρονιά που συζητήσαμε και πολιτικοποιηθήκαμεξανά χωρίς τις κομματικές παρωπίδες που μας κρατούσαν καθηλωμένους σε ψεύτικα διλήμματα,συνειδητοποιώντας πως αυτά που μας ενώνουνείναι πολύ περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν.

Ήταν η χρονιά που «ξανανακαλύψαμε»και ήρθαμε σε επαφή με ανθρώπους με κοινά οράματα, κοινές ανησυχίες για τομέλλον και που μπορούμε μαζί τους να δημιουργήσουμε υγιή κύτταρα μιας κοινωνίαςπου νοσεί.

Ήταν η χρονιά που πολλοί από εμάς επαναπροσδιορίσαμετις αξίες μας και επενδύσαμε περισσότερο στις ανιδιοτελείς ανθρώπινες σχέσειςως τη μόνη δικλείδα ασφαλείας που έχουμε.

Ήταν η χρονιά που καταλάβαμε πως ηκάθοδος μας στους δρόμους χωρίς αίτημα αλλά με ένα γενικότερο «αντί»όχι μόνο δε θορύβησε την εξουσία αλλά αυτήδεν είχε κανένα πρόβλημα να μας διαλύσει βίαια και χωρίς κανένα για αυτήνκόστος, όταν έπαψε να μας χρησιμοποιεί.

Ήταν η χρονιά που οι περισσότεροικάναμε την αυτοκριτική μας, είδαμε τα λάθη μας, απομυθοποιήσαμε την αθωότητα μας στις ευθύνες που μας αναλογούν.

Τέλος,ήταν η χρονιά που συνειδητοποιήσαμεπως το επίπεδο παιδείας που μας χαρακτηρίζει σαν λαό -παιδείας πραγματικής,κοινωνικής, πολιτικής- είναι το μεγαλύτερο «αγκάθι», το μεγαλύτερο εμπόδιο που πρέπει να προσπεράσουμε για να μπορέσουμενα χτίσουμε ένα πιο σίγουρο αύριο.

Ίσωςόλα αυτά να αποτελούν δικές μου ελπίδες για αυτά που μας άφησε ο περασμένοςχρόνος. Ίσως και να μην έχουν συμβεί στην πραγματικότητα τουλάχιστον όσον αφοράτο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Ίσωςη πίστη μου πως τελικά οι συνθήκες θα οδηγήσουν αναγκαστικά σε αυτό που δενκαταφέραμε τόσα χρόνια, στον εξανθρωπισμό της κοινωνίας μας να είναι υπέρμετρη. Ακόμα όμως και αν αφορούν ένα μικρό κομμάτιτης ή μια εν δυνάμει δυναμική, με κάνει να πιστεύω πως είμαστε όλο και πιοκοντά στην συνειδητοποίηση πως το κράτος–άθλιο, απάνθρωπο, χρεοκοπημένο ή όχι- ΕΙΜΑΣΤΕΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ, άρα είναι αποκλειστικά στο χέρι μας να το αλλάξουμε.

Καλή Χρονιά

Μια διαφορετική διατύπωση στο στοίχημα της ελληνικής κοινωνίας

2011-12-29T14:20:00.001+02:00

Μιαεξαιρετική ανάρτηση από τον minority opinionπου διάβασα στο blog τουφίλου Leo Μη μαδάς τη μαργαρίτα. Την αναδημοσιεύω με την άδεια του συγγραφέα, και τον ευχαριστώ πολύγια αυτό, όπως και το εισαγωγικό σχόλιο του Leo που προσυπογράφω.

Πάντα αναρωτιόμουναπως τα καταφέρνει ένα υπουργός, που στο επάγγελμά είναι δικηγόρος ( και πιθανότατανα το έχει ασκήσει από ελάχιστα έως καθόλου), να αναλαμβάνει το υπουργείο ΕθνικήςΑμύνης, μετά δύο χρόνια να μετατίθεται στο Υπουργείο Πολιτισμού, ενώ στην επόμενητετραετία να ρυθμίζει την τύχη της Οικονομίας. Τι super τύπος νάναι άραγε, γιανα μπορεί μέσα σε 5 χρόνια να κάνει 3 τελείως διαφορετικές δουλειές από την πιουπεύθυνη θέση που υπάρχει στη διοικητική πυραμίδα μιας χώρας; Και μάλιστα να παίρνειτο ρίσκο ριζικών αλλαγών, να αντιμετωπίζει κρίσεις ή να καθορίζει με τις αποφάσειςτου τη ζωή και την περιουσία εκατομμυρίων ανθρώπων. Μαζί του, περιδιαβαίνει ταυπουργεία και το προσωπικό του think tank, το ίδιο άσχετο με τα τόσα διαφορετικάαντικείμενα για τα οποία πρέπει να συμβουλέψει τον υπουργό ή να σχεδιάσεινομοθετήματα. Ως συνήθεις άνθρωποι κάνουμε ένα επάγγελμα και χρειαζόμαστε σχεδόνμια ζωή για να το μάθουμε σε όλο του το πλάτος και το βάθος. Αυτοί πως τα καταφέρνουννα περνάνε σε 10 χρόνια πολιτικής καριέρας από 5 διαφορετικά υπουργεία;

Προφανώς και δεν είναιυπεράνθρωποι. Απλά τις συνέπειες των «δεξιοτήτων» και των «επιτυχημένων» τουςαποφάσεων τις βιώνουν όλοι οι πολίτες της χώρας τους με τα γνωστά αποτελέσματα. Εδώ ο χαρακτηρισμός «ξερόλας» είναικυριολεκτικός. Μόνο που έχει να κάνει με τη ζωή σου πολίτη -ψηφοφόρε.

O φίλος μας minority opinion μας δίνει την δική του απάντησηαπό μια αιρετική οπτική γωνία. Ας τον απολαύσουμε. (Leo)

Μια διαφορετική διατύπωση στο στοίχημα της ελληνικήςκοινωνίας

του minority opinion

‘η επαγγελματική πολιτική διαδικασία, όχιτυχαία, αναδεικνύει και προωθεί πάντοτε στην εξουσία τα χειρότερα στελέχη κάθεκοινωνίας’

Με αφορμή την κρίση που βιώνει τα τελευταία τρία χρόνια ηχώρα μας, έχει ανάψει για τα καλά η συζήτηση σχετικά με το άθλιο επίπεδο τηςελληνικής πολιτικής τάξης και τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαμε νααντικαταστήσουμε το σημερινό ανίκανο και διεφθαρμένο ‘πολιτικό προσωπικό’, μενέους ικανούς και άφθαρτους, που θα μπορέσουν να μας βγάλουν από το σημερινότέλμα, να μας οδηγήσουν στην ανάπτυξη, την ευημερία, την ισότητα και τηνκοινωνική δικαιοσύνη.

Αρκεί λοιπόν να βρούμε αυτούς τους ‘νέους’ πολιτικούς καιτους αντίστοιχους πολιτικούς σχηματισμούς μέσα στους οποίουςδραστηριοποιούνται, για να ζήσουμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα.

Από τον χαρακτηρισμό ‘πολιτικό προσωπικό’, γίνεται κατανοητόότι η πολιτική είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση, η οποία απαιτεί σοβαρούςεπαγγελματίες αποκλειστικής απασχόλησης, οι οποίοι πρέπει να θυσιάσουν τιςπροσωπικές τους ασχολίες και φιλοδοξίες, για να αφιερωθούν ψυχή τε και σώματιστο κοινό καλό.

Ας εξετάσουμε λοιπόν τα προσόντα που πρέπει να διαθέτεικάποιος, για να επιβιώσει επαγγελματικά στον πολιτικό στίβο και να αποκτήσειπρόσβαση σε κυβερνητική εξουσία, ανεξάρτητα από τον πολιτικό σχηματισμό πουέχει επιλέξει σαν φορέα των φιλοδοξιών του για κοινωνική προσφορά και από τηνεποχή ή τη χώρα στην οποία πολιτεύεται.

1. Απόλυτη πίστη στηνιδεολογία και τις πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνταγές πουπροκύπτουν από την ιδεολογία αυτή, χωρίς υπονομευτικές αμφιβολίες. Η ιδεολογίακαι οι συνταγές, μπορεί να αλλάζουν κατά καιρούς, αλλά η πίστη προς αυτές,ποτέ. Αυτό αποκλείει από την επαγγελματική πολιτική διαδικασία, οποιοδήποτε σκεπτόμενοάνθρωπο, ο οποίος συνήθως διατηρεί επιφυλάξεις για την απόλυτη αλήθεια τωναπόψεών του, τις οποίες βασανίζει και μεταβάλλει συνεχώς, μέσα από το κόσκινοτης εμπειρίας, των νέων δεδομένων και της γνώσης που αποκτά μεγαλώνοντας.

2. Ισχυρή επιθυμία γιαάσκηση εξουσίας πάνω στους συμπολίτες του, πολλές φορές ενάντια στη θέλησητους. Αυτό αποκλείει τους πιο καλοπροαίρετους συμπολίτες μας, οι οποίοι δενέχουν καμιά διάθεση να χρησιμοποιήσουν την κρατική βία, για να επιβάλουν τιςαπόψεις ή τα οράματά τους, σε όσους διαφωνούν.

3. Τυφλή υπακοή στηνκομματική ιεραρχία, μέχρι να αναρριχηθεί ο ίδιος στα ηγετικά κομματικάκλιμάκια. Όντας μέλος της ηγεσίας, μπορεί να χρησιμοποιήσει την κομματικήπειθαρχία, με τη σειρά του, για να επιβάλει τις απόψεις του στον κομματικόμηχανισμό. Αυτό αναδεικνύει τους πιο τιποτένιους συμπολίτες μας, σε υψηλόβαθμαστελέχη σε όλους τους κομματικούς μηχανισμούς.

4. Απουσία ηθικώναναστολών. Όταν το ζητούμενο είναι η εξουσία και η δυνατότητα να κυβερνήσεικάποιος την πατρίδα του και να την οδηγήσει προς ένα λαμπρό μέλλον, τότε η μάχηφυσικά γίνεται με όλα τα θεμιτά ή αθέμιτα μέσα, μέχρι εσχάτων και χωρίς ηθικέςαναστολές. Οι εσωκομματικοί και οι αντίπαλοι πολιτικοί των άλλων κομμάτωνπρέπει να εξοντωθούν, όχι μόνο πολιτικά, αλλά και ηθικά και προσωπικά.

5. Απόλυτη πίστη στοαξίωμα ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Για έναν επαγγελματία πολιτικό, οσκοπός της σωτηρίας της πατρίδας, εξαγνίζει τα αναγκαία μέσα (εξαγορά ψήφων μεδημόσιο χρήμα, ενίσχυση του κομματικού ή και του προσωπικού ταμείου, με μαύροδημόσιο ή ιδιωτικό χρήμα, ελαστική ερμηνεία των νόμων και του συντάγματος, γιαπράξεις και παραλείψεις οι οποίες προωθούν τους σκοπούς του κόμματος και κατάσυνέπεια της πατρίδας κλπ). Αυτό φιλτράρει και επιτρέπει να επιβιώσουν στονπολιτικό στίβο, στην καλύτερη περίπτωση άνθρωποι με ελαστική συνείδηση και στηνπιο συνηθισμένη απατεώνες και κλέφτες, που δεν έχουν τα κότσια να ασκήσουν τοπραγματικό τους επάγγελμα, χωρίς πολιτική και κρατική προστασία.

6. Απουσία προσωπικήςαξιοπρέπειας. Από την περίοδο της αφισοκόλλησης μέχρι και την εισαγωγή στονστενό κύκλο της ηγετικής ομάδας, ένας πολιτικός πρέπει να ανέχεται χωρίςδιαμαρτυρίες, όλες τις προσωπικές προσβολές των ανώτερων κομματικών στελεχών,γιατί σε αντίθετη περίπτωση αποβάλλεται σαν ξένο, εχθρικό σώμα. Έναςεπαγγελματίας πολιτικός θα πρέπει επίσης να ξεπερνά, χωρίς δεύτερη σκέψη, τηναμηχανία και ταπείνωση που θα ένοιωθε ένας φυσιολογικός άνθρωπος, από τιςψευδείς και αντιφατικές υποσχέσεις που είναι υποχρεωμένος να δίνει, προς κάθελογής ψηφοφόρους, οι οποίες διαψεύδονται σχεδόν αμέσως σε περίπτωση κατάληψηςτης εξουσίας. Η ενθουσιώδης υποστήριξη αλλοπρόσαλλων, αντιφατικών και πολλέςφορές αντίθετων μεταξύ τους κομματικών πολιτικών θέσεων, δεν πρέπει ναμειώνεται από μικροαστικές ευαισθησίες τύπου προσωπικής αξιοπρέπειας. Στο βωμότης κομματικής ανέλιξης, πολλοί πολιτικοί στην χώρα μας αλλά και σε άλλεςευρωπαϊκές χώρες, εκτός από το γλοιώδες λιβάνισμα του εκάστοτε καραγκιόζηαρχηγού, έχουν χρησιμοποιήσει ακόμα και τις υπηρεσίες των συζύγων τους. Με τοντρόπο αυτό, η πολιτική διαδικασία αποβάλλει οιονδήποτε διαθέτει στοιχειώδηαξιοπρέπεια και αναδεικνύει αυτούς που όλοι ξέρουμε και αποφεύγουμε στοεπαγγελματικό και κοινωνικό μας περιβάλλον.

7. Ικανή δόση ανοησίας. Η ανοησία είναι εντελώς απαραίτητησε έναν επαγγελματία πολιτικό, για να μπορεί να πείσει τον εαυτό του, ότι ξέρεικαλύτερα από τους ίδιους, τι είναι καλό για τους συμπολίτες του. Ο καθένας απόεμάς αγωνίζεται σε όλη του τη ζωή, για να καταφέρει να γνωρίσει τον τομέα μετον οποίο ασχολείται επαγγελματικά, να καταφέρει να χαράξει τον προσωπικό τουδρόμο προς την ευτυχία, να συγκροτήσει τους δικούς του κανόνες ηθικήςσυμπεριφοράς απέναντι στην οικογένεια και τους συμπολίτες του. Ενώ λοιπόν οκαθένας μας έχει δημιουργήσει με μεγάλο κόπο, γνώση και δυσκολία τη δική τουισορροπία σε όλα αυτά, έρχεται η πολιτική τάξη, μέσα από πολυβολισμούς νόμωνκαι διοικητικών αποφάσεων επί παντός επιστητού, να τα ανατρέψει, γιατί μαςθεωρεί ανίκανους να φροντίσουμε τον εαυτό και τις οικογένειές μας. Μέσα από τοφίλτρο της ανοησίας, προωθούνται και αναδεικνύονται άνθρωποι που περιφρονούνβαθιά τους συμπολίτες και ψηφοφόρους τους, τους οποίους θεωρούν σαν χρήσιμηπρώτη ύλη για να εφαρμόσουν τα κοινωνικά και οικονομικά πειράματα που απορρέουναπό τις διάφορες ιδεολογίες του συρμού.

Γνωρίζω πολύ καλά ότι στο παρελθόν είχαν δοκιμάσει ναασχοληθούν επαγγελματικά με την πολιτική, άνθρωποι ικανοί, έντιμοι και μεδιάθεση κοινωνικής προσφοράς. Το πολιτικό σύστημα, η πολιτική διαδικασία και τοεκλογικό σώμα τους απέβαλε, χωρίς καμιά εξαίρεση, με συνοπτικές διαδικασίες

Λαμβάνοντας υπόψιν τα πάρα πάνω, είναι κατά τη γνώμη μουφανερό, ότι η επαγγελματική πολιτική διαδικασία, όχι τυχαία, αναδεικνύει καιπροωθεί πάντοτε στην εξουσία τα χειρότερα στελέχη κάθε κοινωνίας. Όσοιασχολούνται επαγγελματικά με την πολιτική, δηλαδή με στόχο να αποκτήσουν τηνεξουσία και να επιβάλουν πάσι θυσία το όραμά τους στους συμπολίτες τους, θαμπορούσαν να σταδιοδρομήσουν με την ίδια επιτυχία και σε παρεμφερείςεγκληματικές οργανώσεις, όπως η Καμόρα, με τις οποίες τα πολιτικά κόμματαεξουσίας, μοιράζονται πολλά κοινά χαρακτηριστικά.

Γι' αυτό το λόγο, θα έλεγα ότι είναι πιο εύκολο καιπρακτικό, αντί να ψάχνουμε κάτι που δεν είναι εφικτό, δηλαδή την ανάδειξη στηνεξουσία, ανθρώπων ικανών, έντιμων και αλτρουιστών, να προσπαθήσουμε, πράγμακαθόλου εύκολο, να περιορίσουμε το μέγεθος της ζημιάς που κάνουν, οι ανέντιμοιαπατεώνες, που τελικά παίρνουν πάντοτε την εξουσία. Για να επιτευχθεί αυτό,είναι απαραίτητο να περιοριστεί η δυνατότητα παρέμβασης της πολιτικής ομάδαςπου βρίσκεται κάθε φορά στην εξουσία, πάνω στην κοινωνία των πολιτών.

Στη σημερινή ελληνική πολιτική πραγματικότητα, με έναποσοστό γύρω στο 35-40% του εκλογικού σώματος, ένα κόμμα αποκτά απόλυτηπλειοψηφία στην νομοθετική, στην εκτελεστική και εμμέσως και στη δικαστικήεξουσία. Επιπλέον μπορεί να ψηφίσει οποιονδήποτε νόμο επιθυμεί, για οποιοδήποτεθέμα, χωρίς κανένα περιορισμό, γιατί ελέγχει εμμέσως και το συνταγματικόδικαστήριο, που ελέγχει την εφαρμογή του τρισάθλιου συντάγματος που βρίσκεταισε ισχύ στη χώρα μας και αλλάζει κάθε τόσο, σύμφωνα με τις τρέχουσες ανάγκεςτης πολιτικής τάξης. Σύμφωνα με το Ελληνικό σύνταγμα, οι πολίτες δεν διαθέτουνκανένα αναφαίρετο δικαίωμα. Όλα ανεξαιρέτως τα δικαιώματα, πηγάζουν από τοκράτος, το οποίο τα παραχωρεί προσωρινά στους πολίτες, διατηρώντας πάντοτε τοδικαίωμα να τα αφαιρέσει αν κρίνει σκόπιμο.

Αυτού του είδους η απόλυτη ασυδοσία στηνάσκηση της κρατικής εξουσίας, δεν έχει ιστορικό προηγούμενο, γιατί σε αντίθεσημε άλλα εξίσου ασύδοτα καθεστώτα του παρελθόντος, το σημερινό διαθέτει και τηνδημοκρατική εκλογική νομιμοποίηση, που αποτρέπει τις αυθόρμητες λαϊκέςαντιδράσεις που είχαν τα καθεστώτα αυτά.

Οι τρόποι με τους οποίους μπορεί να περιοριστή η ασυδοσίατης εκάστοτε κυβερνητικής πλειοψηφίας είναι πολλοί. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιάσε συντάγματα άλλων ανεπτυγμένων χωρών για να βρούμε αρκετές ενδιαφέρουσεςιδέες προς αυτή την κατεύθυνση. Ο πολιτειακός χάρτης της Αρχαίας Αθήνας, με τηνδεδομένη επιφύλαξη απέναντι στην κατάχρηση της πολιτικής εξουσίας, μπορεί ναμας δώσει ακόμα περισσότερες ιδέες προς την ίδια κατεύθυνση, γιατί τα πολιτικάπροβλήματα, παραμένουν στην ουσία τους αναλλοίωτα ανά τους αιώνες.

Μια γρήγορη παράθεση από σκόρπιες προτάσεις που θα μπορούσαννα μπουν στο νέο συνταγματικό χάρτη της χώρας, θα μπορούσε να περιλαμβάνει:

1. Την ομοσπονδιακήδομή διακυβέρνησης, όπου κάθε περιφέρεια θα αποφασίζει για οτιδήποτε την αφορά,εκτός από την εξωτερική πολιτική, την εξωτερική ασφάλεια και μια χαμηλή εθνικήφορολογία για την χρηματοδότηση των λειτουργιών που διαχειρίζεται το κεντρικόκράτος. Με τον τρόπο αυτό η όποια αποτυχία θα περιοριζόταν γεωγραφικά καιπληθυσμιακά σε επίπεδο περιφέρειας. Επιπλέον μέσα από τον ανταγωνισμό τωνδιαφορετικών κοινωνικών και οικονομικών πολιτικών, θα μπορούσαν να αναδειχθούνοι πιο επιτυχημένες και να εφαρμοστούν εθελοντικά και από τις άλλεςπεριφέρειες.

2. Τον περιορισμό τωνπόρων που αφαιρεί το κράτος από την κοινωνία, μέσα από την φορολογία, επιστρέφονταςμε τον τρόπο αυτό ένα μέρος της εξουσίας του, πίσω στους ίδιους τους πολίτες,αυξάνοντας τις επιλογές τους.

3. Για την μακροπρόθεσμη επιβίωση της δημοκρατίας μας, είναινομίζω απαραίτητος ο πλήρης διαχωρισμόςτης νομοθετικής, της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας, μέσα απόανεξάρτητες χωριστές εκλογικές διαδικασίες για κάθε εξουσία, στα πλαίσια ενόςπροεδρικού συστήματος διακυβέρνησης, με την ελπίδα ότι κάθε κλάδος θα ανήκει σεδιαφορετικά πολιτικά στρατόπεδα και θα ελέγχεται ο ένας από τον άλλο. Έναςτρόπος για να επιτευχθεί αυτό, θα ήταν να μην συμπίπτουν χρονικά οι εκλογές γιατους τρείς κλάδους της εξουσίας.

4. Στην ίδια λογική οιβουλευτικές εκλογές θα μπορούσαν να γίνονται σταδιακά. Οι μισοί βουλευτέςνα εκλέγονται ανά 2 χρόνια με τετραετή θητεία, για να πιέζεται συνεχώς τοπολιτικό σύστημα, με την προοπτική απώλειας της νομοθετικής πλειοψηφίας. Τοσύνταγμα θα μπορούσε να δίνει επιπλέον, την δυνατότητα απόλυσης εν ενεργείαβουλευτών οποιαδήποτε στιγμή, με την συλλογή ικανού αριθμού υπογραφών απόψηφοφόρους της εκλογικής τους περιφέρειας και ενδεχομένως, υποχρεωτικήπροκήρυξη νέων εκλογών για πρόεδρο και κυβέρνηση, με την αντίστοιχη συλλογήυπογραφών σε εθνικό επίπεδο.

5. Η συνταγματικήαπαγόρευση μεταφοράς χρεών στις μελλοντικές γενιές, μέσα από την υποχρέωσηγια ισοσκελισμένους κρατικούς προϋπολογισμούς, θα έβαζε ένα πολύ ισχυρόχαλινάρι στη δυνατότητα διασπάθισης του ιδρώτα των εργαζομένων αυτής της χώραςκαι θα εξασφάλιζε την αποφυγή καταστροφών, όπως αυτές που ζούμε σήμερα.

Για την τέταρτη εξουσία ενδεχομένως να μην χρειάζεται ναγίνει οτιδήποτε, εφόσον παραμείνει ελεύθερο το διαδίκτυο, που θα αντικαταστήσειπολύ σύντομα τα χρεωκοπημένα ΜΜΕ της διαπλοκής.

Είμαι σίγουρος ότι αν η ελληνική κοινωνία συμφωνούσε στον στόχο τουπεριορισμού της ζημιάς που κάνει η εκάστοτε πολιτική τάξη της χώρας, θαμπορούσε να βρει περισσότερους και καλύτερους τρόπους για να το πετύχει, απόαυτούς που αναφέρω πιο πάνω, βαθαίνοντας ταυτόχρονα την δημοκρατική διαδικασίακαι τη δική της συμμετοχή.

Η μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών, θα μπορούσε φυσικά να οδηγήσει και στααντίθετα αποτελέσματα, αλλά αυτό είναι και το ρίσκο της δημοκρατίας, όπου ηκοινωνία παίρνει στο τέλος αυτό που δικαιούται. Ούτε παραπάνω, ούτε λιγότερο.

Το δέντρο των «αθλίων»..

2011-12-16T13:33:00.000+02:00

Χριστούγεννα. Και η πλατεία Συντάγματος δεν έχειδέντρο.. Οι Αθηναίοι είμαστε «έξαλλοι» με την κατάντια της πόλης. Τι μιζέριαθεέ μου. Μέχρι και τα Τίρανα έχουν. Πριν κάποια χρόνια ήμασταν και πάλι «έξαλλοι».Υψώναμε τότε το «διάσημο» Αβραμοπουλικό ψηλότερο δέντρο της Ευρώπης με στολισμόΔΕΗ για να γιορτάζουν οι Αλβανοί και οι Πακιστανοί τον ερχομό της πρωτοχρονιάςμε τα λεφτά μας… Τι κίτς και τι σπατάλη.. Κάπου στο ενδιάμεσο το δέντρο τουΣυντάγματος αποτέλεσε στο «αρρωστημένο» μας μυαλό και απόδειξη της «αντίστασης» μας απέναντι στο κράτος και ίσως και τον καπιταλισμό πουείμαστε σίγουροι ότι συμβολίζει. Και απολαμβάναμε τότε τη θέα του να καίγεται..Εξάλλου κατά παράφραση του τίτλου της γνωστής ταινίας, «Τα όμορφα δέντρα,όμορφα καίγονται» και τι πιο όμορφο από το κάψιμο του χριστουγεννιάτικουδέντρου..Εντάξει είναι πιο όμορφα τα δέντρα που κάηκαν στην πρώην «δασική»περιοχή που είχαμε οικόπεδο αλλά αυτό το ζήτημα είναι εκτός χριστουγεννιάτικουθέματος. Στην πορεία είχαμε το δέντροπου για φάτνη είχε μια διμοιρία με ΜΑΤ. Ενδεχόμενοςθα ήταν μια αξιόλογη προσέγγιση ενός σουρεαλιστικού εκθέματος στην TateModern αλλά έχω ακόμα τις αμφιβολίες μου για το κατά πόσον στη σκέψητων αρχών ήταν η εικαστική προσέγγιση παρ ότι είμαστε πολίτες ιδεολογικά συνειδητοποιημένοι,αντιστασιακοί και με μεγάλη έμφαση στην καλλιέργεια της αισθητικής μας. Αυτής που μας χαλάνε οι άστεγοι της πλατείας Κλαυθμόνοςκαι του Συντάγματος και σπεύσαμε να τους απομακρύνουμε. Η υπαιτιότητα εξάλλουείναι δική τους. Ας έδιναν 10 ευρώ να νοικιάσουν μια στολή Αϊ Βασίλη και ας καθόντουσαν.Δέκα ευρώ ΟΛΟΙ έχουμε και στο κάτω κάτω κάτι πρέπει να κάνουμε ώστε να γίνει ηπόλη μας δημοφιλής χειμερινός τουριστικός προορισμός σε περίοδο κρίσης. Ηύπαρξη ή όχι του δέντρου εξάλλου έχει μεγαλύτερη αξία από την ύπαρξη τους γιααυτό και αποτελεί πιο φλέγον ζήτημα από την απομάκρυνση τους.

Δεν μαςπείραξε εξάλλου καθόλου και η πρωτοβουλία να κρύψουμε ή να «αξιοποιήσουμε»εορταστικά τα εκατοντάδες κλειστά μαγαζιά του κέντρου. Το ότι κάποιοι από αυτούςπου έκλεισαν είναι σήμερα άνεργοι, μιας και είχαν ΤΕΒΕ δεν δικαιούνται κανταμείο ανεργίας, και πολλοί από αυτούς δεν θα καταφέρουν όχι δώρο στα παιδιά τουςνα πάρουν αλλά ούτε καν το χριστουγεννιάτικο τραπέζι να εξασφαλίσουν, δεν είναι κάτι που πρέπει να μας χαλάσει την γιορτινήμας πραγματικότητα. Την έχουμε ανάγκη σεμέρες κρίσης. Εξάλλου το χρέος μας θα το κάνουμε. Θα αφήσουμε το ευρώ μας στονκιθαρίστα της Ερμού που θα παίζει τα κάλαντα, θα δώσουμε παραπάνω φιλοδώρημαστο σερβιτόρο, θα πάρουμε τηλέφωνο για ευχές τον πρώην συνάδελφο που στον υπέρπάντων αγώνα επιβίωσης μας του σκάψαμε το λάκκο για να «σωθούμε», θα κουνήσουμετο κεφάλι συγκαταβατικά στο ρεπορτάζ της tv για τους «άθλιους» τωνΑθηνών που τρέφονται με συσσίτια λίγο πριν αλλάξουμε κανάλι γιατί είναι Χριστούγεννακαι το κλίμα πρέπει να είναι εορταστικό. Το κλίμα που δεναφορά ένα πολύ τεράστιο πλέον κομμάτι συνανθρώπων μας που είναι άνεργοι, πουέβαλαν λουκέτο, που χρωστούν, που χάνουν το νόημα της ζωής τους πασχίζοντας να περισώσουν ένα ίχνος αξιοπρέπειας πουποδοπατούμε καθημερινά γιατί αρνούμαστε να κατανοήσουμε πως η δική μας ευημερίαπερνάει μέσα από την ευημερία του διπλανού μας. Αυτού που χαρακτηρίζουμε «άθλιο»μέσα στην αθλιότητα μας. Αλλά είπαμε.. Έχουμε το δέντρο να ασχοληθούμε..

Κυβέρνηση Παπαδήμου. Άλλο ένα “πετυχημένο” πείραμα…

2011-12-07T14:51:00.000+02:00

Η ειδησιογραφία περιέχει μια μικρήείδηση...Υπερψηφίστηκε ο προϋπολογισμός για το 2012 με 258 ψήφους. Αναμενόμενο ασφαλώς μετά την απόφαση στήριξης της κυβέρνησηςΠαπαδήμου από τα δύο «μεγάλα» κόμματα. Αναμενόμενη όμως και η θέση της είδησηςστην ιεράρχηση της επικαιρότητας. Λιγότεροσημαντική από την μη πρόκριση του ολυμπιακού και λίγο περισσότερο σημαντική απότον καιρό της επόμενης μέρας. Ενδεχομένως, αν δεν υπήρχε για άλλη μια φορά ηομιλία του πρώην Πρωθυπουργού που το τελευταίο διάστημα έχει εντρυφήσει στο νέοθεατρικό είδος του αυτό-αγιογραφικού του μονόπρακτου με τακτικές παραστάσεις, ναμην αναφερόταν καν ως γεγονός. Και ας αφορά την πιο ουσιαστική διαδικασία της Βουλήςπου η αποδοχή ή όχι του προϋπολογισμού ενέχει χαρακτήρα ψήφου εμπιστοσύνης. Η όλη συζήτηση εξάλλου δεν αφορούσε τοπεριεχόμενο του προϋπολογισμού αλλά περιορίστηκε αφ ενός στη δελφινομαχία από πλευράςΠασόκ, αφ ετέρου στην αποποίηση οποιονδήποτε κυβερνητικών ευθυνών από τη ΝΔ πουδεν συγκυβερνά αλλά στηρίζει, αντιπολιτεύεται αλλά και συμπολιτεύεται, έχειυπουργούς αλλά δεν είναι μέλος, και άλλα τραγελαφικά.

Κάτω από αυτό το πρίσμα ηκυβέρνηση Παπαδήμου έχει πετύχει μέχρι στιγμής 100% το στόχο της. Η διακυβέρνηση της χώρας, ο συνεχιζόμενοςολισθηρός δρόμος προς τη βιοποριστική αθλιότητα, τα νέα μέτρα που θα έρθουνμιας και η οικονομική πολιτική δεν μπορεί να εφαρμοστεί με αλχημείες εξισορρόπησηςσυσχετισμών πολιτικού κόστους, οι συνεχείς πτωχεύσεις ανθρώπων, δεν αποτελούν πλέονείδηση.

Η ζωή στη χώρα κινείται πλέον με αυτόματο πιλότο σε τρία παράλληλασύμπαντα. Της κοινωνίας, της πολιτικής και της ειδησιογραφίας. Κι αν για την κοινωνία τα αποτελέσματα της πολιτικήςέχουν άμεσο αντίκτυπο, για την πολιτική και την ειδησιογραφία τίποτα δεντέμνεται προς την κοινωνία. Τα δύο κόμματακερδίζουν χρόνο και αναλώνονται σε μια προσπάθεια να περιορίσουν τη φθορά τους ,το Λαός να εκμεταλλευτεί κάθε καιροσκοπική ευκαιρία χαϊδέματος των αυτιών της κοινήςγνώμης, ενώ τα κόμματα της αριστεράς να κερδίσουν ποσοστά από την αγανάκτηση μεεπιχειρηματολογία ανάλογα με το σε ποιο κομμάτι της εκλογικής πίτας στοχεύουν χωρίς να χρειαστεί να υποβάλουν προτάσεις ή νααντιμετωπίσουν την πραγματικότητα.

Τα ΜΜΕ πάντα στο παιχνίδι της εξουσίας έχουνταυτιστεί πλήρως με την ύστατη προσπάθεια αυτοσυντήρησης των κομμάτων. Πλήρης ταύτιση απόψεων, έλλειψη πλουραλισμούπου θα ζήλευε ακόμα και η κάποτε κραταιά ΕΡΤ την εποχή που δεν υπήρχανελεύθερες συχνότητες για άλλους, πλήρης αγιοποίηση του μονεταριστικούμονόδρομου που ενώ για την υπόλοιπη Ευρώπη καταλήγει σε αδιέξοδο για τημηντιακή αντίληψη αποτελεί τη νέα μεγάλη ιδέα του έθνους που πρέπει μεοποιοδήποτε κόστος να περάσει ως αναγκαία συνθήκη.

Η μη εκλεγμένη Κυβέρνηση Παπαδήμου εμφανίστηκε ως η μοναδική λύση μεσκοπό την εκταμίευση της 6^ης δόσης και την ολοκλήρωση της συνθήκης της27 Οκτωβρίου. Μια συνθήκη που ήδη έχει σχεδόν ακυρωθεί μιας και η αποδοχή τουπεριβόητου κουρέματος –στο οποίο και ο ίδιος ο σημερινός πρωθυπουργός ήταναντίθετος!!!- από τους ιδιώτες αποκλείεται όπως φαίνεται να προχωρήσει.

Θα προχωρήσουν όμως όλες οισυμβάσεις που κανείς υπουργός μονοκομματικής κυβέρνησης δεν θα έβαζε τηνυπογραφή του υπο το φόβο της ανομίας τους. Θα προχωρήσει η περαιτέρω διάλυσητων εργασιακών σχέσεων στο βωμό της ανάπτυξης που δεν θα υπάρξει. Θαπροχωρήσει περαιτέρω η προσπάθειαχειραγώγησης της κοινής γνώμης για τα αδιέξοδα που προκαλούν οι εκλογικές καιδημοκρατικές διαδικασίες. Θα προχωρήσει η ανταμοιβή της αντιπαροχής πουπρόσφερε η ελληνική ακροδεξιά αυτά τα δύο χρόνια όχι μόνο με την υπουργοποίηση4 στελεχών της που ήδη έγινε, αλλά με την ανάδειξη τους ως εκφραστές της μετριοπάθειαςκαι της λογικής σε ένα παιχνίδι στρεβλών εντυπώσεων και περαιτέρω συντηρητικοποίησηςτης κοινωνίας.

Τοπείραμα της Κυβέρνησης παρωδίας των 50 υπουργών και υφυπουργών , των 2αντιπροέδρων και των 3 αρχηγών θα γραφτεί και αυτό στην ιστορία των μεγάλωνλαθών με μοναδικούς χαμένους για άλλη μια φορά εμάς και την τραυματισμένη μας δημοκρατία.Αλλά πόσο ακόμα αντέχει αυτός ο τόπος από πειράματα ;

Όμηροι…

2011-11-07T12:52:00.002+02:00

Επιτέλους συμφώνησαν.. Επιτέλους όμως για ποιόν;Για εμάς; Για τους ίδιους; Για το σύστημα που αλληλοστηρίζεται; Για την Ευρωπαϊκή προοπτική που δεν υπάρχει;Για το τραπεζικό σύστημα; Η μήπως για το παγκόσμιο θέατρο που η χώρα πουσυνέλαβε την ιδέα του ανακάλυψε ένα καινούργιο είδος; Την φαρσοκωμωδία τουπαραλόγου..

Από χτεςτο βράδυ μέσω του κλίματος των media η χώρα πανηγυρίζει. Οιμετριοπαθείς «σοβαροί» αναλυτές μας μιλούν για τη λογική που επικράτησε αυτές τιςκρίσιμες ώρες, οι «χρωματισμένοι» επιφορτισμένοι ρεπόρτερ για τα βήματα καλής θέλησης που έκαναν οιδικοί τους και για την επικοινωνιακή νίκη ή έστω μικρότερη απώλεια του «ηγέτη»που στηρίζουν, οι χωρίς καμία ενημέρωση βουλευτές σε ελαφρές και άνευ ουσίαςδηλώσεις να τονίζουν πως “η σωτηρία της χώρας προέχει, δεν είναι ώρα ναμιλήσουν χάριν της πατρίδος αλλά δεν ξεχνούν τι έχει κάνει ο αντίπαλος”, και τογαϊτανάκι του θιάσου δεν έχει σταματημό. Μια παράσταση που ξεκίνησε από τηνΠαρασκευή με την παρωδία της ψήφου εμπιστοσύνης για μια εβδομάδα – μιας και τηνΠαρασκευή θα επαναληφθεί..- και που δυστυχώς δεν τελείωσε σήμερα αλλά έχει πολλέςπράξεις ακόμα.

Η νέα μέρα λοιπόν ξεκίνησε. Σοφός, και πρώτοςτη τάξη υποψήφιος για να οδηγήσει τη χώρα μέχρι τις εκλογές –αν ασφαλώς δεχτεί κιόλας- ο κ. ΛουκάςΠαπαδήμος. Με εμπειρία στην Ευρώπη από τηθέση του αντιπροέδρου της ΕΚΤ, υπερκομματικά αποδεκτός και με τα mediaνα έχουν φροντίσει εδώ και καιρό για την «αγιογραφία» του. Ο άνθρωπος που το κύρος του δεν έχει σχέση μετο σάπιο σύστημα και θα οδηγήσει αυτές τις κρίσιμες ώρες τη χώρα να ξεπεράσειτο αδιέξοδο. Άφθαρτος ; Εξω-συστημικός ; Χωρίςευθύνη για τη σημερινή κατάσταση;

Μήπως ωςΔιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος την περίοδο της μεγαλύτερης αναδιανομήςπλούτου υπέρ των ελαχίστων στη χώρα, και μεγαλύτερου ατιμώρητου σκανδάλου –ίσωςκαι σε παγκόσμια κλίμακα-, αυτής του Χρηματιστηρίου, έχει ευθύνες ;

Μήπωςεπί των ημερών του τη στιγμή που το Χρηματιστήριο άρχισε να καταρρέει και με τηδική του υπογραφή πάρθηκε η απόφασητριπλασιασμού του ποσού των μετοχοδανείων για να διατηρήσουν ενεχυριάζοντας τιςμετοχές τους οι μεγαλομέτοχοι το ποσοστό τους ; Σύμφωνα με δημοσίευμα της Ημερησίας στις 28/3/2001 που αφορούσε τις χορηγήσεις από τις τράπεζες του ποσούτων 510 Δισεκατομμυρίων δραχμών αναφέρεται πως : “Aντιστοίχως, σε μεγαλομετόχους ή επιχειρήσεις χορηγήθηκαν συνολικά 370δισ. δρχ., ποσό όπως σημείωσε «μικρό σε σχέση με τον καθολικό τζίρο»,προκειμένου να συμμετάσχουν σε αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου. Oι πιστώσεις αυτές, σύμφωνα με τον κ.Παπαδήμο, είναι ασφαλείς καθώς έχουν παραχωρηθεί με ενέχυρο μετοχές καιτίτλους, αξίας πολύ σημαντικότερους από αυτές των δανείων” . Η συνέχειαγνωστή στους πάντες. Οι τιμές των μετοχών ξευτελίστηκαν, οι μεγαλομέτοχοι δενεπέστεψαν ποτέ τα ποσά αυτά εγκαταλείποντας τις εταιρίες τους στις πιστώτριεςτράπεζες που πρόσθεσαν στο χαρτοφυλάκιο τους πλειοψηφικά πακέτα εταιριών πτωχυμένων κ.ο.κ. Όλα αυτά υπό την εποπτεία και τηνυπογραφή του σημερινού πρώτου εκλεκτού υποψήφιου κοινής αποδοχής πρωθυπουργούπου θα βάλει τάξη στη χώρα. Η καλύτερα, αυτού που δεν θα ταράξει τα νερά και θαδιατηρήσει την ισσοροπία..

Οι πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών έδωσαν απαντήσεις σεαρκετά ζητήματα. Απαντήσεις που ήδη γνωρίζαμε. Οι προσωπικές φιλοδοξίες όμως τωνπολιτικών μας ταγών του δικομματισμού καθώς και η ανάγκη αυτοσυντήρησης τουπολιτικού μας συστήματος αποκάλυψαν με τον πιο «εκκωφαντικό» τρόπο την πολιτικήγύμνια τους.

Ξαφνικά,η χωρίς διαπραγμάτευση επιβαλλόμενη νέα δανειακή σύμβαση έγινε η νέα μεγάλη ιδέα του έθνους. Η ανάγκη συνέχισης του ίδιου τρόπου διαχείρισης,εγκλωβισμένο σε εκβιασμούς, «στοιχεία» και μαύρες σελίδες του ένοχου παρελθόντοςαπό τους ίδιους που ασέλγησαν στακρατικά έσοδα δημιουργώντας το κρατικό έκτρωμα του παρόντος, ονομάστηκε ως η σώφρονα πολιτική λύση. Οι πανηγυρισμοίγια της συνέχιση της ευρωπαϊκής πορείας σε μια Ευρώπη που λόγω ακριβώς της εφαρμογήςαυτών των πολιτικών αποσυντίθεται, και στην οποία η χώρα –μαζί με τις υπόλοιπεςτου νότου- δεν έχει λόγο σε κανένα κέντρο αποφάσεων, ονομάστηκε συνέχιση του οράματος.

Κυρίως όμωςη γνώμη του εκλογικού σώματος μεταφράστηκε σε επικίνδυνη προοπτική και πολυτέλειαμιας και κρίνεται από όλο το σύστημα εξουσίας ανώριμος να αποφασίσει για το μέλλον του. Αυτό που ήδη έχει υποθηκευτεί, και βυθίζει έναολόκληρο λαό ανήμπορο σε κατάθλιψη. Όμηροι χωρίς ελπίδα, υποταγμένοι λίγο πριν την οριστικήεξαθλίωση και με τα δολοφονημένα όνειρα να στοιχειώνουν το μέλλον. Το μέλλονμιας γενιάς που δεν της δόθηκε ηδυνατότητα να ελπίζει..

Στελέχη επιχειρήσεων σε έναν εργασιακό μεσαίωνα…

2011-11-04T15:57:00.000+02:00

Ίσως το Post να φαίνεται λίγο άκαιρολόγω των ημερών. Τη στιγμή που τα πάντα κινούνται στον αστερισμό των «σωτήρων»υποψήφιων πρωθυπουργών και των της καταμέτρησης πόσα πρόβατα είναι ήδη στο μαντρί,πόσα απ έξω, ποια είναι ατίθασα και ποια αποφασίζουν να γίνουν ελευθέραςβοσκής, το να αναφέρεται κάποιος στα λεγόμενα «μικρά» καθημερινά μπορούν να τονχαρακτηρίσουν από «εκτός τόπου και χρόνου» μέχρι οπαδό του λαϊκισμού..

Αναπόφευκταόμως ο καθένας βλέπει τα πράγματα από το δικό του μικρόκοσμο και από τη δικήτου «επικαιρότητα» . Και επειδή η δική μου επικαιρότητα κινείται σε ρυθμόεργασιακών απολύσεων και εργασιακής ανασφάλειας, όπως και των περισσότερωνανθρώπων που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα, θα ήθελα να αναδημοσιεύσω έναπαλιό άρθρο της ΣΙΣΣΥΑΛΩΝΙΣΤΙΩΤΟΥ που έχω κρατήσει στο αρχείο μου. Γραμμένο σε μια εποχή που τα πράγματαήταν «καλύτερα» από σήμερα, επίκαιρο τότε, τραγικά επίκαιρο τώρα μιας και έχουνπροστεθεί και νέες παράμετροι στον εργασιακό μας μεσαίωνα…

"Στελέχη επιχειρήσεωνονομάζονται όλοι οι εργαζόμενοι που διαθέτουν πτυχίο ανώτατης σχολής καιτουλάχιστον ένα μεταπτυχιακό. Είναι υπάλληλοι μεγάλων ελληνικών και πολυεθνικώνεπιχειρήσεων, καθώς και τραπεζών.

Είναι νέοι,φορούν κοστούμι από το πρωί μέχρι το βράδυ, δουλεύουν από το πρωί μέχρι τοβράδυ, ονομάζονται μπραντ μάνατζερ, ασίσταντ μπραντ μάνατζερ, μάρκετινγκμάνατζερ και άλλα δυσερμήνευτα επί της ουσίας. Προχωρούν, έχοντας μπροστά τουςσυνεχώς το καρότο της προαγωγής από τη μία και το φόβο της απόλυσης από τηνάλλη. Η μέρα τους ξεκινά στις 7 το πρωί και τελειώνει στις 11 περίπου το βράδυ,ενώ τα Σαββατοκύριακα (όχι όλα) είναι παρόντες στις εκθέσεις των προϊόντων τηςεταιρείας τους, σε ειδικές συσκέψεις που δεν μπορούν να γίνουν άλλη ώρα, σεραντεβού και ειδικά... μίτινγκ με ξένους και εγχώριους πελάτες.

Καμιάεπιχείρηση δεν τους πληρώνει υπερωρίες, κανείς τους δεν τολμάει να ζητήσει ναπληρωθεί υπερωρίες. Αν αυτό γίνει, θα γραφτεί ως μελανό σημείο στο βιογραφικότους, θα εμποδίσει την εξέλιξή τους, θα απολυθούν κάποια άλλη στιγμή γιακάποιον ανεξήγητο λόγο. Κανένα συνδικάτο δεν τους προστατεύει, καμιά κρατικήεπιθεώρηση εργασίας δεν απασχολείται με το γεγονός. Το μαστίγιο του επιστάτητης φυτείας έχει αντικατασταθεί με τις προσβολές, τις ψυχοφθόρες ύπουλεςκινήσεις και κουβέντες των ανωτέρων, που ένα σημαντικό κομμάτι της δουλειάςτους είναι να κρατούν έντονο το στείρο και πρωτόγονο ανταγωνισμό μεταξύ τωνυφισταμένων τους, αλλά και να φροντίζουν ώστε να αποκρούουν τις αντίστοιχεςκινήσεις των δικών τους ανωτέρων.

Τα στελέχη των επιχειρήσεων έχουν μικρότερηαξία από τα προϊόντα, για την προώθηση των οποίων εργάζονται, ή, για να είμαστεπιο ακριβείς, δεν έχουν καμία αξία, σε αντίθεση με τα προϊόντα για τα οποίαδραστηριοποιούνται πλείστες όσες επιτροπές πιστοποίησης ελέγχου κ.λπ. Οιεπιχειρήσεις που αγοράζουν τη ζωή τους τούς κατατάσσουν στα αναλώσιμα. Εκεί πουκαι οι ίδιοι, αδαείς εθελοντές, ακούμπησαν την ψυχή τους. Παιδιά ενός αδιέξοδουπολιτισμού, που εξελισσόμενος αυτοκαταστρέφεται ποδοπατώντας τον πυρήνα του,τον άνθρωπο, δεν προλαβαίνουν να σκεφτούν, να επαναπροσδιορίσουν τιςκαθοδηγούμενες από το σύστημα απαιτήσεις τους, να αντικαταστήσουν τη γρήγορηπληροφορία με την πραγματική γνώση, να ζήσουν. Καταθέτουν μόνο τη γερασμένητους νεότητα στο βωμό ενός κατώτατου πολυεθνικού θεού... "

Πολιτικό Σύστημα σήμερα. Σκέψεις φόβου και οργής

2011-11-03T14:21:00.000+02:00

Ανέκαθεν προσπαθούσα να δω τα πράγματαμε νηφαλιότητα. Να μην επιτρέπω στηνπρώτη σκέψη μετά από την ανάγνωση κάποιας είδησης να με ωθήσει στο δικό μου, συμπέρασμα. Περίμενα πάντα να καταλαγιάσει η πρώτηεντύπωση, και να απαλλαγεί η γνώμη μου από τα εν θερμώ πορίσματα, από τις δικέςμου αγκυλώσεις ή στερεότυπα, από την επικράτηση της λογικής και της εξαποστάσεως παρατήρησης. Ενδεχομένως αυτό να με οδηγούσε και σε μια Politically Correctστάσημε την «αμερικάνικη» έννοια του όρου και καμιά φορά σε ελιτίστικη προσέγγισητων πραγμάτων. Έχω αποδώσει πάρα πολλές φορές τις ευθύνες για ότι συμβαίνειστον τόπο σε εμάς τους έλληνες ψηφοφόρους - κάτι που ασφαλώς και ενστερνίζομαι-υπέρμετρα όμως ίσως για το πραγματικό μέγεθος της ευθύνης μας. Όχι με πρόθεσηνα επιμερίσω τις ευθύνες αλλά με κύριο γνώμονα την καυτηρίαση του δικού μας ωχαδελφισμού,της δικής μας νοοτροπίας αποποίησης των βαρών.

Τις τελευταίες ημέρες όμως η δεύτερη σκέψη που ακολουθεί είναι «χειρότερη»από την πρώτη. Είναι σκέψη οργής. Δεν καταλαγιάζει αλλά ο καταιγισμός τωνεξελίξεων την κάνει ακόμα πιο έκδηλη. Η οργή δίνει τη θέση της στην αηδία, καιαυτή στο φόβο. Όχι τον «επιβαλλόμενο» φόβο που αποτελεί το μεγαλύτερο ψυχολογικό «εργαλείο» του συστήματος, αλλά τονφόβο του αύριο για το πώς μπορείς να σταθείς σε μια τόσο άρρωστη και αποσαθρωμένηδεκτική κοινωνία.

Το περίφημο δημοψήφισμα, η κουβέντα και τα γεγονότα γύρω από αυτό, έριξε και τις τελευταίες μάσκες τουπολιτεύματος. Διέλυσε και τις τελευταίες αμφιβολίες για το επίπεδο της στρεβλήςμας «δημοκρατίας»

Ο πρωθυπουργόςλειτουργώνταςσαν απόλυτος μονάρχης μεσαιωνικού ή δικτατορικούκαθεστώτος αποφασίζει μόνος του να παίξει το ήδη υποθηκευμένο μέλλον μιας χώραςσε μια ζαριά. Παραβλέποντας θεσμούς, νόμους, σύνταγμα, ακόμα και την δική τουκοινοβουλευτική ομάδα. Η τελευταία παραιτείται, ανεξαρτητοποιείται, αλλάζει θέσεις, κάνει διαγγέλματα μέσω facebook και tweeter την ώρα πουυπάρχει ήδη στη Βουλή διαδικασία ψήφου εμπιστοσύνης. Μιας βουλής διακοσμητικής πουειδικά αυτή τη διετία ανέχτηκε οποιαδήποτε συνταγματική εκτροπή.

Οαντιπρόεδροςτης κυβέρνησης και υπουργός οικονομικών αλλάζει 3 φορές άποψη μέσα σε 48 ώρεςγια το ίδιο θέμα ανάλογα με το πώς διαμορφώνεται το κλίμα που κάποτε επηρέαζεαλλά πλέον τον έχει υπερβεί, και προσπαθεί με κάθε τρόπο να σώσει την παρτίδα τηςεπόμενης μέρας.

Η αξιωματικήαντιπολίτευσηυπεραμύνεται –άμεσα ή έμμεσα- της συνθήκης που μέχρι χτες η εφαρμογή της αποτελούσετο casus beli–με την κυβέρνηση, ενώ πλέον και «υπό το φόβο» του να έχει τον πρώτο λόγο στις αποφάσεις δεσμεύεται για τη συνέχειας μιας πολιτικής πουοδήγησε στην κονιορτοποίηση της μεσαίας τάξης και τον «εξευτελισμό» της ζωής τηςκατώτερης, με μόνη διαφοροποίηση της αοριστολογία του μείγματος της ίδιας πολιτικής.

ΟΚαρατζαφέρηςκαι αυτό που εκπροσωπεί έχει κάνει ρεκόρ εμφανίσεων στα κανάλια ΠΟΥ ΤΟΝ ΚΑΛΟΥΝ-και εμφανίζεται από αυτά όχι απλά ωςο σοφός και νηφάλιος του πολιτικού συστήματος αλλά και ως ο μελλοντικόςρυθμιστής του.

ΤοΚΚΕ,το μοναδικό πολιτικό σχήμα που θα ζητούσε το ΟΧΙ του ελληνικού λαού σε έναδημοψήφισμα που όπως πλέον τίθεται είναι κομμένο και ραμμένο στην πάγια αντιευρωπαϊκήθέση του, να ζητά εκλογές και να αρνείται ουσιαστικά την «ευκαιρία» που κατά λάθοςτου δόθηκε και που θα το έβγαζε από το απολιθωμένο του περιθώριο. Δικαιώνονταςόσους το αποκαλούν είτε ανακόλουθο και «ψευδοεπαναστατικό» στα λόγια, είτεακόμα χειρότερα ως δεκανίκι του αστικού συστήματος.

Η εκτός ΚΚΕ αριστερά στον υπέρτατοαγώνα της αοριστολογίας και της κατακεραύνωσης , χωρίς πρόταση και λύση, χωρίςκαθαρή θέση που ενδεχομένως δεν θα χαϊδέψει αυτιά αλλά θα έχει λόγο εκλογικής στήριξης,και κυρίως χωρίς υπόνοια εύρεσης κοινής γραμμής, έτοιμη να χάσει για άλλη μια φορά το τρένο της δημιουργίας ενός πόλου που θα παίξεικαθοριστικό ρόλο σε κυβερνητικό σχήμα στο πολιτικό μέλλον.

Ταυπόλοιπα νεοπαγή κόμματα, αποτελούμενα όμως από στελέχη του ίδιου πολιτικούσυστήματος, στον αγώνα ανεύρεσης συμμαχιών για μια πιθανή είσοδο στη νέα βουλήπου μετά την εξασφάλιση των απαραιτήτων εδρών η πιθανότητα αποσύνθεσης αυτής τηςσυμμαχίας είναι κάτι παραπάνω από πιθανή μιας και δεν έχει ιδεολογικά ή πολιτικάπαρά μόνο πολιτικάντικα κριτήρια.

Δημοκρατίαστην εντατικήμε το φόβο πως οι ίδιοι άνθρωποι θα κληθούν σήμερα ή αύριο, με εκλογές ήκυβέρνηση κοινής αποδοχής να διαχειριστούν με τον ίδιο τρόπο, με τις ίδιες αγκυλώσειςκαι κάτω από το άρμα ιδίων συμφερόντων τοαύριο μιας διαλυμένης χώρας.

Δημοκρατίαπου ψυχορραγείσε πανευρωπαϊκό επίπεδο όταν η «ηγεσία» της ΕΕ απειλεί με αντίποινα οικονομικής εξόντωσης –ανεξαρτήτωςτων ελληνικών ειδικών συνθηκών, αλλά με την ευκαιρία εξ αιτίας των συνθηκών τηςΕλλάδας- οποιαδήποτε χώρα αποφασίσει να προσφύγει στη λαϊκή ετυμηγορία για τηνκύρωση μιας πολιτικής που εκ του αποτελέσματος απειλεί να διαλύσει ολόκληροτον ευρωπαϊκό κοινωνικό ιστό.

Ζητείται Ελπίς για να δανειστώ τον τίτλοτου Αντώνη Σαμαράκη. Μόνο που αυτή τη στιγμή, ως μέρος ενός λαού πουπαρακολουθεί αμέτοχος το τι συμβαίνει, που υποψιάζεται τις διεργασίες που συντελούνταιαλλά δεν θα μάθει ποτέ, που περιμένει τηλύση ενός γόρδιου δεσμού από ανθρώπους που έχουν αποδείξει εμπράκτως ότι δεν τονεκπροσωπούν, δεν ξέρω πια σε τι μπορώ να ελπίζω. Και μπορεί να θέλω να πιστέψωπως η επερχόμενη οικονομική μας πτώχευση θα μας δώσει μέσα από τον πάτο τουβαρελιού την ευκαιρία να ανασυνταχθούμε ως κοινωνία και ως υπεύθυνοι πολίτες πάνω από όλα, διαλύοντας τονπαρασιτισμό και όλα αυτά που μισούμε σε εμάς, αλλά από την άλλη έχω χάσει τηνελπίδα μου στις πλειοψηφίες. Και ίσως γιααυτό οργίζομαι και φοβάμαι.

Μετά το «κούρεμα»……

2011-10-27T13:57:00.000+03:00

Ηαναμονή τελείωσε. Tο περιβόητο «κούρεμα» έγινε, οι νέεςορολογίες που έχουν μπει στο καθημερινό μας λεξιλόγιο (haircut, πιστωτικό γεγονός, CDS, EFSF κλπ) και οιαναλύσεις για το τι θα συμβεί σε media, blogs, και κατ ιδίαν συζητήσεις θα δώσουν τη θέση τους στηνεπεξήγηση της νέας πραγματικότητας. Με το φόβο πάντα αυτή η προσέγγιση τηςπραγματικότητας να γίνει ως συνήθως επιδερμικάκαι να καταλήξει όπως πάντα στις ευθύνες της σημερινής κατάστασης και όχι στοίδιο το αύριο.

Αγανάκτηση για τους πάντες, οργή, εθνικήέξαρση. Μια αγανάκτηση που θα γενικευτείμιας και τα φορολογικά μέτρα που θα εφαρμοστούν το 2012 ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ τηςχτεσινής σύσκεψης θα μας φέρουν ακόμα πιο χαμηλά, ακόμα πιο κοντά στηνεξαθλίωση της αξιοπρέπειας μας. Θα ξαναστοχοποιήσουμε τους πάντες ανάλογα με τοποίον -κάτω από της δικές μας απώλειες- βλέπουμε ως υπεύθυνο, θαξαναστοχοποιήσουμε και εμάς τους ίδιους μιας και τα συμφέροντα των εργασιακώνομάδων που εκπροσωπούμε φαίνονται –και πολλές φορές είναι – αντικρουόμενα. Τα πάντα όμως σε μια εν θερμό γενίκευση που ρίχνει το φώς της στακακώς κείμενα. Οι Δημόσιοι υπάλληλοι είναι συλλήβδην τεμπέληδες, οι ιδιώτεςείναι συλλήβδην φοροφυγάδες, οι αγρότες απατεώνες και έχουν όλοι Cayenne, οι ξένοι εποφθαλμιούν τον πλούτο μας, και πάει λέγοντας. Και φυσικά την ίδια ώρα που θα είμαστεέτοιμοι να κατασπαράξουμε την απέναντι συντεχνία θα είμαστε ταυτόχρονα και όλοιμαζί ενωμένοι απέναντι στο σύστημα καιτο κράτος που όλοι όμως θρέψαμε ή ανεχτήκαμε.

Πόσοόμως είμαστε προετοιμασμένοι για την επόμενη μέρα; Τι προσδοκίες έχουμε για τοαύριο; Κυρίως όμως πόσο έχουμεσυνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης σε επίπεδο πραγματικότητας ;

Ανεξαρτήτως του τι θα συμβεί μετά τη χθεσινήσύνοδο, το τι μέτρα θα φέρει, το τι θα αλλάξει, και το αν θα εφαρμοστεί ή θαέχει τη μοίρα της προηγούμενης τουΙουλίου που ξανά πανηγυρίσαμε -ωςΚυβέρνηση και Media και όχι ως λαός- το μόνο σίγουρο είναι ένα· Η παγκόσμιαοικονομική κρίση που έφερε στην επιφάνεια ΚΑΙ το ελληνικό πρόβλημα δενπρόκειται να περάσει από τη μια μέρα στην άλλη όχι μόνο για το ελληνικό χρέος–δεν είμαστε μόνοι μας στον κυκλώνα- ανεξαρτήτωςτων αποφάσεων που πάρθηκαν και θα ξαναπαρθούν στις επόμενες συνόδους που θαακολουθήσουν.

Η Ευρώπη βρίσκεται σε αποσύνθεση και ακόμακαι όταν τα πράγματα φθάσουν κοινωνικά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο στο απροχώρητο καιπιθανώς οδηγηθούν είτε σε μια πολιτική λύση χαλάρωσης αλλά είτε -που αυτή τη στιγμή φαντάζει το πιο πιθανό-σεσυνθήκες διάλυσης, το πρόβλημα στη χώρα μας θα παραμένει. Και αν η άθλια σημερινή κυβέρνηση που είναισίγουρο πλέον πως μετράει αντίστροφα φύγει, το ζήτημα δεν είναι αυτή καθ’ αυτήη αλλαγή της αλλά η συνειδητοποίηση από τη μεριά μας της κατάστασης και ηπροσγείωση μας σε μη ουτοπικές προσδοκίες. Σε μια αναθεώρηση του γνώμονα με τον οποίο επιλέγουμε είτετο ποίος μας εκπροσωπεί είτε το πώς και πότε αντιδρούμε.

Δυστυχώς η αντίληψη που κυριαρχεί σήμερα δενδείχνει κάτι τέτοιο. Διεκδικούμε τα χαμένακαι ελπίζουμε πως η οργή μας θα μας φέρει στην πρότερη κατάσταση. Κάτι που ενδεχομένως να γινόταν αν η παρούσαοικονομική συγκυρία στην ευρωζώνη αλλά και ευρύτερα δεν ήταν στενωπό της αβεβαιότηταςκαι της ύφεσης. Τα κόμματα θα μπορούσαν να εξακολουθούν να λαϊκίζουν και νασυνεχίζουν το «έργο» τους και η νοοτροπία του βολέματος που καλλιεργήσαμε ναεπανέλθει πανηγυρικά σαν νίκη του λαϊκού κινήματος, σαν μια νέα αλλαγή.

Η κατάσταση όμως είναι πλέον εντελώςδιαφορετική. Η αλλαγή θα πρέπει να είναι στην ίδια μας τη νοοτροπία, στον ίδιομας τον εαυτό πέρα από τα μικροκομματικά, και ιδιοτελή συμφέροντα μας. Όχιασφαλώς με την έννοια της αλλαγής που καθημερινά τα media και το εν γένειπολιτικό και επιχειρηματικό σύστημα μας εγκαλεί να γίνουμε οι υπάκουοι, ενοχικοίσυνυπεύθυνοι εργάτες γιατί τα «ψέματα τελείωσαν..» Τα ψέματα ασφαλώς και τελείωσαν μόνο πουτελείωσαν για όλους. Και για εμάς που δεν πλουτίσαμε και καλούμαστε μονίμως ναπληρώνουμε το λογαριασμό αλλά και για εκείνους που έμαθαν σε αυτή τηνκατάσταση.

Η αλλαγή που θα πρέπει να συντελεστεί έχεινα κάνει πρωτίστως με την ανοχή μας και τις προτεραιότητες μας. Η έννοια τηςσυλλογικότητας δεν αποτελεί πλέον τη συμμετοχή μας σε μια απεργία ή σε ένασυνδικαλιστικό ή πολιτικό φορέα. Η έννοια της συλλογικότητας περνάει πρώτα απόόλα από τη δική μας στάση ζωής, μοναδικά, και σε προσωπικό επίπεδο. Από τη δικήμας άρνηση στην ανοχή της αυθαιρεσίας όπου τη συναντάμε και ασφαλώς από τη δικήμας νομιμότητα. Έχουμε μπροστά μας να αντιμετωπίσουμε τεράστια «στοιχήματα».

Σε μια χώρα που πωλείται σε τιμή ευκαιρίαςμε νόμους που θα χαλαρώνουν και δεν θα εφαρμόζονται στην «ανάγκη προσέλκυσηςκεφαλαίων» το στοίχημα δεν είναι να σώσουμε το δικό μας κομμάτι αλλά νασταθούμε μπροστά και απέναντι στην «ιθαγενοποίηση» μας. Η παραλία που θαπαραχωρηθεί και θα στερήσει την πρόσβαση στον κάτοικο της Θράκης, αφορά και τονκάτοικο της Κρήτης, και τον κάτοικο της Αθήνας. Η οικολογική καταστροφή που θα προξενήσει η «επενδυτική μονάδα» στηνΉπειρο αφορά και τον κάτοικο της Ρόδου. Η κατάργηση του νοσοκομείου στιςΚυκλάδες αφορά και τον κάτοικο στο Ιόνιο.

Θα πρέπει να ανακαλύψουμε την έννοια της αλληλεγγύης που ποτέ δεν μας έμαθαν καιποτέ δεν ενδιαφερθήκαμε να μάθουμε. Κυρίως όμως στις επερχόμενες εκλογές πουσύντομα θα έρθουν θα πρέπει να είμαστε παρόντες και με σαφή πλέον «θέλω» πουυπερβαίνουν τα προσωπικά μας συμφέροντα. Να πάψουμε να αποτελούμε το στατιστικόδημοσκοπικό λάθος του δικομματισμού, να καταστήσουμε σαφές πως ο διάλογος καιτο κοινωνικό κράτος ειδικά σε περιόδους οικονομικής κρίσης και εξαθλίωσηςαποτελεί προαπαιτούμενο και όχι κάτι απλά επιθυμητό. Πως ξυπνήσαμε από τολήθαργο και οι πολιτικές της εφήμερηςστατιστικής επιτυχίας είναι για το καλάθι των αχρήστων όταν διακινδυνεύει έστωκαι μία ζωή από αυτές. Γιατί αυτή ηζωή που σήμερα απλά διαβάζουμε σε μικρά γράμματα στο ενημερωτικό Blog ή τηνεφημερίδα αύριο θα είναι του παιδιού μας.

Αναζητώντας τις προυποθέσεις μεταβολής της παθητικής στάσης ενός λαού που οδηγείται επί σφαγή, στην ενεργητική αντίδραση.

2011-09-29T20:33:00.000+03:00

Ένα ερώτημα που βασανίζει τους περισσότερους μαςείναι το ποια είναι η λεπτή κόκκινη γραμμή που χωρίζει την παθητική στάση απότην ενεργητική αντίδραση ενός λαού. Όχι το ποια είναι τα αίτια για αυτή τημετάβαση. Αυτά είναι γνωστά και όλοι μας σε καφενειακού ή φιλολογικού επιπέδουσυζητήσεις μπορούμε να απαριθμήσουμε σωρεία επιχειρημάτων και αιτιών.

Το ερώτημα έρχεται στο πότε και στο ποιεςείναι οι προϋποθέσεις για να συμβεί κάτι τέτοιο. Υπάρχουν τα στερεοτυπικά κλισέπου λένε πως «οι λαοί αντιδρούν όταν δεν έχουν τίποτα πλέον να χάσουν», πως«αρκεί μία απλή και συνήθως πολύ μικρή αφορμή για να ξεκινήσει το ξέσπασμα»,πως «η πείνα είναι το μεγαλύτερο όπλο μιας επανάστασης», και άλλα πολλάαντίστοιχα. Σωστά μεν αλλά αποτελούν περισσότερο απαντήσεις σε προγενέστερεςκαι όχι κοινωνικοπολιτικά όμοιες καταστάσεις παρά στο πότε η αντίδρασημαζικοποιείται και φέρνει αποτέλεσμα.

Στην ελληνική πραγματικότητα οι αφορμές έχουνπάψει από καιρό να αποτελούν τη σπίθα. Διαδέχονται η μία την άλλη μεκαταιγιστικούς ρυθμούς κατά απόλυτη αντιστοιχία με τα συναισθήματα μας. Φόβος, αβεβαιότητα,παραίτηση, απόγνωση, έλλειψη κουράγιου και προοπτικής, οργή.

Οι ειδήσεις που μας κατακλύζουν καθημερινά,τα μέτρα και ο τρόπος που έρχονται, αλλά κυρίως η στάση του πολιτικούσυστήματος απέναντι στην πραγματικότητα, βρίθουν από αφορμές. Δεν είναι μόνο ταισοπεδωτικά μέτρα αυτά καθ αυτά που αποτελούν την αφορμή. Η σημερινή κυβέρνησηεξάλλου έχει υπερβεί κάθε όριο αντιδημοκρατικότητας, παραβίασης των νόμων,αλαζονείας και ανικανότητας βυθίζοντας ένα λαό στην αδυναμία εύρεσης προοπτικής.Είναι η στάση ολόκληρου του πολιτικού μαςσυστήματος όπως εκφράζεται που μας κρατά εγκλωβισμένους και αίολους.

Από τη μία πλευρά, ένας αποτυχημένοςπρωθυπουργός μας τονίζει με κάθεευκαιρία πως θυσιάζεται ως σύγχρονη Ιφιγένεια για το κοινό καλό όταν ηκυβέρνηση του έχει καταστρατηγήσει κάθε είδους συνταγματική νομιμότητα. Έναςαποτυχημένος υπουργός οικονομικών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης χωρίς ίχνοςλογικής μεταθέτει το βάρος της δικής του ανικανότητας στους πολίτες με μέτραπου όχι μόνο οδηγούν στην εξαθλίωση, όχι μόνο είναι άδικα αλλά και ατελέσφορα.Δική του άλλωστε είναι η φράση πως η πτώχευση του λαού δεν έχει σχέση με τηνπτώχευση της χώρας εισάγοντας έτσι μια νέα θεωρία περί κρατών και πολιτών. Μια κοινοβουλευτική ομάδα που αντιδράεπικοινωνιακά πριν ψηφίσει για «τελευταία φορά» οτιδήποτε της επιβληθεί.Στρατιωτάκια χωρίς ίχνος ευθύνης και προσωπικότητας. Ένας αντιπρόεδρος που δεν χάνει ευκαιρία ναπροκαλεί το δημόσιο αίσθημα είτε με τις «σοφίες» του περί ευθυνών, είτε με τηναδυναμία του να πληρώσει τα μέτρα που ψήφισε....Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

Στην ίδια πλευρά όμως και μια αξιωματικήαντιπολίτευση που η ανικανότητα της σημερινής κυβέρνησης και η τραγικότητα τηςπραγματικότητας την έχει οδηγήσει στην αυτόαθώωση από τις ευθύνες της –λες καιδεν κυβέρνησε ποτέ τον τόπο- και αντιπολιτεύεται με εκθέσεις ιδεών ψηφίζονταςπαράλληλα τις περισσότερες επιλογές της κυβέρνησης. Διαφωνώντας όχι στον τρόποπολιτικής αλλά στο ότι η κυβέρνηση δεν υιοθετεί πλήρως τις δικές της θέσεις«σωτηρίας». Χωρίς λογική ελέγχου αλλά περιμένοντας το «φρούτο» να πέσει από τοδέντρο της εξουσίας και να πάρει τη θέση του αφού πρώτα σαπίσει.

Από την άλλη πλευρά, μια αριστερά πουακολουθεί πιστά το αυτοκαταστροφικό της ιδιότυπο διαίρει και βασίλευε. Μόνο πουτα δικά της βασίλεια έχουν περιορισθεί σε εγκαταλελειμμένα χωρία που ο μόνοςλόγος που τα κρατάει «ζωντανά» είναι να μην αλλάξει θέσεις ο κοινοτάρχης και οιηγεσίες τους. Νόμος είναι το δίκιο της εκάστοτε σέχτας, της εκάστοτε «ηγετικής»ομάδας που αντιπολιτεύεται τους «ομοίους» της. Μια αριστερά που οραματίζεταιγενικόλογα τη δημιουργία ενός τρίτου πόλου στο πολιτικό σύστημα τη στιγμή πουδεν υπάρχει καν δεύτερος μιας και Πασοκ, ΝΔ, ΛΑΟΣ και Μπακογιάννη αποτελούν ταμέρη του ίδιου πόλου απομονώνονταςτην ακόμα περισσότερο. Με μεγαλύτερο παράδειγμα την υπερψήφιση του νομοσχεδίουγια την παιδεία που έμοιαζε περισσότερο με επίδειξη αστικής νεοφιλελεύθερηςισχύος παρά με κοινοβουλευτική διαδικασία.

Αν θελήσουμε λοιπόν να αναζητήσουμε τοπρόβλημα της παθητικότητας μας αυτό δεν είναι η έλλειψη αφορμών ή αιτιών. Σεόλη τη σύγχρονη ιστορία μας καλλιεργήσαμε το μύθο του αντιστεκόμενου λαού χωρίςόμως αυτή να αιτιολογείται. Η επτάχρονη χούντα της περιόδου 1967-74 αποτελεί τοπιο τρανό παράδειγμα. Μια light ξενόφερτη χούντα πουοι μόνοι που αντιστάθηκαν και βασανίστηκαν ήταν οι «γνωστοί» αριστεροί και ένατμήμα της νεολαίας. Το σύνολο του ελληνικού λαού βγήκε στους δρόμους ναυποδεχθεί τη δημοκρατία που θα έφερνε ο Καραμανλής αλλά αφού είχε πέσει ηχούντα… Η δημοκρατία ποτέ δεν ήρθε απόλυτα στη χώρα, ούτε ασφαλώς η απεμπλοκή απότην ξενοκρατία. Παρέμεινε μαζί με το σοσιαλιστικό όραμα που κράτησε μέχρι τηνεπόμενη των εκλογών του 1981 στις καλένδες. Αυτό όμως ουδέποτε ενόχλησε τονελληνικό λαό για να αντιδράσει. Απεναντίας και εν γνώσει και όχι άγνοια μας. γιαόσο διάστημα η οικονομική ευμάρεια –με δανικά ή μη- κάλυπτε τις βιοποριστικές και καταναλωτικές μαςανάγκες και προωθούσε την «κοινωνική μας άνοδο» κάναμε τα στραβά μάτια στηνανομία ή την καταστρατήγηση της ισότητας των πολιτών . Ο ατομικισμός όχι μόνοαποτέλεσε το κυρίαρχο χαρακτηριστικό μας αλλά σιγά σιγά εξαφάνισε κάθε μορφήμαζικής –με την έννοια της ιδεολογικά πολυσυλλεκτικής- κινητοποίησης.

Υπάρχει περίπτωση να υπερβούμε την λεπτήγραμμή που μας χωρίζει από την παθητικότητα και να αντιδράσουμε; Ναι μόνο πουοι προϋποθέσεις πλέον δεν αποτελούν προϊόν σκέψης ή συναίσθησης αλλά προϊόν βιασμούτων ονείρων μας. Γιατί για πρώτη φορά δεν βλέπουμε ελπίδα στο μέλλον. Γιατί τοσήμερα είναι χειρότερο από το χτες και καλύτερο από το αύριο. Κυρίως όμως γιατίμας βυθίζει σε ένα τέλμα που δεν μπορούμε να δραπετεύσουμε διαφορετικά. Ήδη ημετανάστευση αποτελεί τη μόνη λύση για αυτούς που μπορούν λόγω έλλειψηςυποχρεώσεων να φύγουν.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες ανσυνειδητοποιήσουμε πως είμαστε ήδη στο +5, τότε ναι θα υπάρξει αντίδραση. Μόνοπου θα πρέπει να λειτουργήσουμε συλλογικά και το πρόβλημα έγκειται πως ποτέ μαςδεν μάθαμε την έννοια της συλλογικότητας. Ποτέ δεν εξομοιώσαμε τη μοίρα μας μετου διπλανού μας και ποτέ δεν τιθασεύσαμε τον ατομικισμό μας. Γίναμε ένα κοπάδιθυμάτων που οδηγείτε επί σφαγή προχωρώνταςκαι περιμένοντας το θαύμα. Κοπάδι όμως που δεν κοιτά την κοινή του μοίρα αλλάαποτελεί άθροισμα μεμονωμένων «προβάτων» που περιμένει το δικό του θαύμα. Και δυστυχώςόποιος πιστεύει στα θαύματα είναι πολύ εύκολο να πειστεί ξανά από τους δήμιουςπου θα τον «ξανασώσουν». Και αυτή τη φορά η "σφαγή" θα είναι και ητελειωτική , και αν την ώρα της "σφαγής" υπάρξει αντίδραση αυτή θα είναι βίαιη επι δικαίων και αδίκων. Και τα μεγάλα θύματα θα είμαστε για άλλη μια φορά εμείς οι ίδιοι..

ΤΟ ΤΕΧΝΑΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ. (Εναλλακτικός τίτλος.. Ποιος δουλεύει ποιόν:)

2011-09-22T14:45:00.000+03:00

Εν αντιθέσει με την επηρεασμένη από τη γκρίζα νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα των ΜΜΕ κοινή γνώμη, η χώρα όχι μόνο δεν παραπαίειαλλά επιτέλους έχουν μπει οι βάσεις και τα θεμέλια για την εγκαθίδρυση τουΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ στον ταλαιπωρημένο από ξένες παρεμβάσεις τόπο μας, αλλά και τημεταλαμπάδευση του στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Η σημερινή κυβέρνηση μεμεθοδευμένα και σταθερά βήματα όχι μόνο ανακάλυψε τον τέταρτο δρόμο προς το σοσιαλισμό, αλλά έχει φέρει όλη την αριστερά –και πρωτίστως το ΚΚΕ -σε έναμεγάλο αδιέξοδο, μιας και το χρονικό διάστημα που κατάφερε αναίμακτα -και χωρίςτην εφαρμογή της παραδοσιακής τροτσκιστικής αντίληψης περί ρήξεων- να βάλει τη χώρα σε σοσιαλιστικόδρόμο, αποτελεί τη μεγαλύτερη πολιτική καινοτομία του τελευταίου αιώνα. Μέσα σεδύο μόλις χρόνια κατάφερε:
- Νααπαλλάξει τους προλετάριους πολίτες της χώρας από τη μισθωτή σκλαβιά. Ήδη πάνω από200.000 προλετάριοι στον κατάπτυστο ιδιωτικό τομέα των πλουτοκρατώναπολαμβάνουν το δικαίωμα στην ελευθερία παίρνοντας μάλιστα και επίδομα της τάξηςτων 480 ευρώ.Ναεπιφέρει καίριο πλήγμα μέσω αυτής της απελευθέρωσης στην παραγωγικότητα τωνπλουτοκρατών που έντρομοι είναι έτοιμοι να απελευθερώσουν ακόμα περισσότερους.
- Νααπελευθερώσει τον πυρήνα της εργατικής τάξης (οικοδόμους και αγρότες) χτυπώνταςτο πρόβλημα της εργασιακής δουλείας στη ρίζα του. Η οικοδομική δραστηριότητα καιη αγροτική παραγωγή που τόσα χρόνια αποτελούσαν το θερμοκήπιο δημιουργίας των νεοαστών μέσω του πλουτισμούεργολάβων και μεσαζόντων που εκμεταλλεύονταν το λαϊκό μόχθο, είναι πλέον σε αποσάθρωση
- Ναδιαλύσει τον αστικό ιστό των καταστηματαρχών που όχι μόνο πλούτιζαν απομυζώνταςτον εργατικό πλούτο, αλλά και εισήγαγαν στην αγορά καπιταλιστικά αγαθάαποχαύνωσης και πλαστής ευμάρειας, δίνοντας καίριο πλήγμα στον επιβαλλόμενο απόξένα κέντρα ιμπεριαλιστικό καταναλωτισμό
- Ναπερικόψει προς το παρόν τις παροχές στο δημόσιο τομέα μιας και έρευνες τουΙΣΤΑΜΕ κατέδειξαν πως όχι μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι επιρρεπής στονδυτικότροπο καταναλωτισμό, αλλά αποτελούν και τον κύριο πελάτη των αιμοσταγώντραπεζιτών.
- Ναεπιφέρει κοινωνική δικαιοσύνη μέσω της κρατικοποίησης της ακίνητης περιουσίας.Με τα συνεχή μέτρα επιβολής φόρου στα ακίνητα όχι μόνο χτυπάει τους έχοντες στοκαπιταλιστικό όνειρο απόκτησης κατοικίας τη στιγμή που ο λαϊκός κόσμος μοχθείγια να πληρώσει το νοίκι, αλλά και μέσω των επερχόμενων κατασχέσεων τα ακίνηταθα περιέλθουν στο κράτος.
- Νααποσαθρώσει το τραπεζικό σύστημα που απομυζά τον εργατικό αποταμιευτικό μόχθοπου όχι μόνο απειλείτε με λουκέτο, αλλάυπό την πολιτική μιας υποτιθέμενης ελεγχόμενης χρεοκοπίας να περάσει όλο τοτραπεζικό σύστημα στα χέρια του κράτους.
- Ναπροστατεύσει τη νεολαία από το δηλητήριο των αντιδημοκρατικών ιδεολογιών. Μέσω τηςκατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου και με δεδομένο πως μόνο ο σοσιαλισμόςπροωθεί τη δημοκρατία, η ελληνική νεολαία δεν θα υπόκειται σε αντιδημοκρατικήπροπαγάνδα.
- Ναδιώξει τους πλουτοκράτες και τις επιχειρήσεις τους στο εξωτερικό και τα γεμάταεργατικό αίμα χρήματα τους να μην λιπαίνουν την ελληνική οικονομία.
- Κατάφερεεκμεταλλευόμενη την ευκαιρία της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και τουελληνικού ρόλου σε αυτή, με το πρόσχημα της διάσωσης να ωθήσει τη δεξιά στηνυιοθέτηση προγραμματικών σοσιαλιστικών μέτρων που μόνο σε λεπτομέρειες επιφανειακούχαρακτήρα διαφέρουν από την εφαρμοθείσα πολιτική για να μην εξαφανισθεί από τονπολιτικό χάρτη. Με αποτέλεσμα, ακόμα και αν τα ξένα ιμπεριαλιστικά συμφέροντακαταφέρουν να υπνωτίσουν το προλεταριάτο και αποδοκιμάσει την κυβερνητικήπολιτική-κάτι απευκταίο αλλά όχι απίθανο , ο δρόμος προς το σοσιαλισμό ναμείνει απαράκαμπτος.
- Τέλος–αν και θα μπορούσαμε να αναφέρουμε αναρίθμητα παραδείγματα της κοσμογονικήςσοσιαλιστικής μεταρρύθμισης που συντελείτε- η Ελληνική κυβέρνηση με τον πρόεδροτης σοσιαλιστικής διεθνούς να ηγείται της προσπάθειας, έθεσε τις βάσεις διάλυσης τουκαπιταλιστικού συστήματος σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή επικράτεια. Με μεθοδευμένεςκινήσεις όχι μόνο κατάφερε να κλονίσει το οικοδόμημα της ευρωπαϊκής ένωσης τωνπλουτοκρατών, όχι μόνο να δώσει μια γροθιά στο συντεχνιακό τραπεζικό σύστημα τηςΕυρώπης που απειλείτε με χρεοκοπία μιας και τα σοσιαλιστικά ελληνικά ομόλογα απειλούν με τη λογική του ντόμινο ναταυτιστούν με τα αντίστοιχα τον ποπολαρικών ομολόγων των χωρών του νότου, αλλάνα καταδείξει έντεχνα μέσω της ελληνικής κρίσης πως ο καπιταλισμός είναι ένας αδύναμοςγίγαντας με πήλινα πόδια κάνοντας μια νέα Οκτωβριανή επανάσταση.

Γιατί αν δεν το πάρουμε στο καλαμπούρι δεν θατη βγάλουμε… Κι αφού μας δουλεύουν, ας τους απαντάμε με το ίδιο νόμισμα..Σωστάσύντροφε Μπένυ?

Τελικά θα πτωχεύσουμε ή όχι; Μια ερώτηση φόβου και χαμένων ονείρων ανεξαρτήτως απάντησης…ΙΙ Κι όμως, υπάρχει ελπίδα..

2011-09-20T14:25:00.000+03:00

Πρίν από ενάμιση χρόνο μέσα στο μνημονιακό μας παραλήρημα είχα καταθέσει τις εξήςσκέψεις μου στην ανάρτηση με τίτλο Τελικά θα πτωχεύσουμε ή όχι; Μια ερώτηση φόβου και χαμένωνονείρων ανεξαρτήτως απάντησης…

«Τοερώτημα των ημερών, αυτό που μας έβαλαν να στριφογυρίζει στο κεφάλι μας και ναμας κάνει αίολους στο παρόν μας , η καινούργια μεγάλη ιδέα του έθνους μας· Θαπτωχεύσουμε ή όχι; Μια ερώτηση που καλούμαστε να δώσουμε οι μη ειδικοί, οιμακριά από όλες τις παρασκηνιακές συζητήσεις, οι γνωστοί αδαείς καθοδηγούμενοιψηφοφόροι. Μια απάντηση για το τυπικό της οικονομικής μας ζωής μιας και η«πτώχευση» αξιών και παιδείας είναι δεδομένη εδώ και αρκετές δεκαετίες . Ταγεγονότα εξάλλου που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση είναι απόρροια αυτής της«πτώχευσης» και όχι των ελλειμματικών αριθμών της οικονομίας μας.

Το πρόβλημα δεν είναι οι υπέρογκοι για το μικρόκοσμο μας αριθμοί. Τα ελληνικάελλείμματα δεν αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα των υπόλοιπων χωρών τουσυστήματος. Ούτε οι αριθμοί του ρυθμού ανάπτυξης μας είναι τόσο υποδεέστεροιτων υπολοίπων χωρών. Η παθογένεια όμως του ανύπαρκτου ελληνικού συστήματοςελέγχου και διαφθοράς έκανε τη χώρα τον αδύναμο κρίκο μιας αποτυχημένηςευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Η καλύτερα ενός αποτυχημένου κοινωνικάπαγκόσμιου συστήματος που στηρίζεται στην τραπεζική ισορροπία τρόμου που για νακρατηθεί και να μην εκτροχιαστεί έχει πολλά όπλα προς ενεργοποίηση.

Όλα τα μέτρα που θα έρθουν αποτελούν απλάμέρος της φαρέτρας. Το μεγαλύτερο όμωςόπλο είναι η δημιουργία του φόβου. Χωρίς αυτόν τα βέλη είναι ακίνδυνά.Σήμερα είναι εδώ μπροστά μας ο φόβος της επίσημης οικονομικής πτώχευσης.Αλήθεια εκτός από εμάς που πληρώνουμε την αδυναμία μας σε ένα παγκόσμιο«πολεμικό» παιχνίδι , ποίον συμφέρει η πτώχευση; Ποιο κράτος της ΕΕ θα δοκίμαζεοικιοθελώς τις αντοχές της δικής του οικονομίας; Ποιος θα έβαζε σε περαιτέρωκίνδυνο την έλλειψη ρευστότητας στον ευρωπαϊκό χώρο ; Ποιος θα έβαζε τον εαυτότου στη σειρά να μας ακολουθήσει;

Τοφάντασμα της πτώχευσης θα πλανάται συνεχώς στο κεφάλι μας για να περάσουν ταμέτρα που θα μας επιβάλλουν. Τα μέτρα της φαρέτρας του οικονομικού τέρατος. Ταspreads θα εκτοξεύονται, οι δηλώσεις θα δίνουν και θα παίρνουν, τα παιχνίδιαΟΛΩΝ τους -συμπεριβαλλομένων και των ομοεθνών μας- θα συνεχίζονται σε μια μάχηισορροπιών και ισχύος στο βωμό του κέρδους. Και τελικά, αφού επιβληθούν τα«αναγκαία» μέτρα η πτώχευση θα αποφευχθεί προς το παρόν… Θα έχουμε χάσει όμωςΑΛΛΟ ένα κομμάτι της ελευθερίας επιλογών πολιτικής από τις κυβερνήσεις πουεκλέγουμε. Κυρίως όμως, έχουμε χάσει το δικαίωμα στο να ονειρευόμαστε ένακαλύτερο αύριο. Στόχος πλέον είναι η μικρότερη απώλεια των «κεκτημένων» τηςαξιοπρεπούς διαβίωσης και εργασίας. Αυτών που μας διαχωρίζουν από το να είμαστεαπλά ένας αριθμός στην παραγωγική διαδικασία..»

Ενάμιση χρόνομετά, και το ερώτημα παραμένει το ίδιο. Μέσα σε αυτό το διάστημα, τα δεδομέναδεν άλλαξαν. Η χώρα παραμένει υπό χρεοκοπία (ελεγχόμενη, σταδιακή, μερική,πλήρη και όπως αλλιώς ονομάζεται). Αν υπάρχει όμως κάτι που άλλαξε, αυτό δενείναι άλλο από τη μεγέθυνση του φόβου. Τα «αναγκαία» μέτρα στο μεσοδιάστημα κάθεδόσης δεν μας ώθησαν απλά βίαια στην υποβάθμιση της πλαστής μας ευμάρειας. Καλλιέργησανεντέχνως το συναίσθημα του φόβου και της ανασφάλειας. Όχι για το αύριο πουπαρουσιάζεται ζοφερό και άγνωστο.

Φόβογια το αν θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε σήμερα.

Φόβο για το ποια θα είναι η επόμενηείδηση και πόσο θα μας κοστίσει.

Φόβο που μας απονευρώνει χωρίςαναισθητικό. Που μας κάνει να στεκόμαστε απαθείς μπροστά σε αυτά που μας αφορούν.Ασθενείς μπροστά σε μια καλπάζουσα ασθένεια που δεν έχει φάρμακο, κάνοντας ταπειραματόζωα χωρίς ελπίδα σωτηρίας.

Φόβο που μας οδηγεί σε ένα εμφύλιο επιβίωσηςανάλογα με το σε ποια εργασιακή ομάδα ανήκουμε, βλέποντας τα εκάστοτε μέτρα σαν«τιμωρία» των «προνομιούχων» ενώ ωθούμαστε όλοι μαζί σε ένα σύγχρονο εργασιακόμεσαίωνα που η «εργασιακή δουλεία» θεωρείτε προνόμιο μιας και διαφέρει από τηνανεργία.

Φόβο που μας ωθεί στην κατάθλιψη και τημιζέρια, τα δηλητηριώδη «όπλα» ενός συστήματοςπου θυσιάζει τα πάντα για να κρατηθεί.

Υπάρχει άραγεελπίδα;

Ναιγιατί δεν είμαστε οι πρώτοι που έχουν βιώσει αυτή την κατάσταση.

Ναι, γιατί δεν είδαμε τις βόμβες ναπέφτουν στα σπίτια μας όπως τόσοι και τόσοι λαοί κι ας μας φαίνεται απίθανο να ταυτιστούμεόντας ευρωπαϊκή χώρα. Το ίδιο απίθανο φαινόταν και στους Γιουγκοσλάβους,ελάχιστα χιλιόμετρα από εμάς πριν ελάχιστα χρόνια.

Ναι γιατί όλοι οι λαοί στην ιστορία τουςβρέθηκαν μπροστά σε αδιέξοδα που φαινομενικά ήταν ανυπέρβλητα αλλά προχώρησαν..

Απαραίτητη προϋπόθεσηόμως είναι η υπέρβαση του φόβου. Η κατανόηση από μέρους μας πως ο φόβος είναιτο αντίβαρο στο αύριο. Πως δεν είναι το δικό μας όπλο αλλά το επίκτητο συναίσθημαπου οδηγεί στην απάθεια. Που δεν μας κάνει να κατανοούμε τη δύναμη μας. Όσοπαραμένουμε φοβισμένοι, θα αποτελούμε το εύκολο θήραμα που πληγωμένο υποκύπτειστο τραύμα του.

Ανκατανοήσουμε τη δύναμη μας, αν συνειδητοποιήσουμε πως ότι συμβαίνει δεν γίνεταιερήμην μας αλλά μέσα από τη δική μας επιδοκιμαστική ή αποδοκιμαστική ψήφο προσώπων καιεφαρμοσμένων πολιτικών, τότε το αύριο θα έχει αποτάξει τη μιζέρια του σήμερα. Το κράτος καιη εξουσία δεν είναι κάτι αυθαίρετο ούτε κάτι πλήρως επιβαλλόμενο παρά τους αστικούςπολιτικούς μύθους που έντεχνα καλλιεργούνται. Το κράτος είμαστε εμείς οι ίδιοι.Όταν το καταλάβουμε. Όταν αποτάξουμε το φόβο και τον ωχαδερφισμό μας, κανέναςπαράγοντας δεν θα μας αγνοήσει-ότι παιχνίδι κι αν θελήσει να παίξει-, όσηπροπαγάνδα κι αν επιβάλει και όσους «υπαλλήλους» του βάλει να μας ποδηγετήσουν.Ο φόβος θα μετατοπιστεί σε αυτούς που σήμερα μας τον επιβάλλουν. Τόσο στουςδικούς μας πολιτικούς εντολοδόχους και το σύστημα που τους στηρίζει γιατί δενθα μπορούν να πράξουν αντιμετωπίζοντας μας ως το απαθές πλήθος που υπομένει καιανθρωπιστικά λοιδορείται, όσο και στους ξένους «μέντορες» της οικονομικήςεξαθλίωσης που θα δουν πως οι αντοχές του πειραματόζωου έφτασαν στα όρια τουςκαι το πείραμα αντοχών συλλογικής υποταγής ενός δυτικότροπου λαού κινδυνεύει νατιναχθεί στον αέρα.

Και κανείς δεν θα θελήσει να ρισκάρει κάτι τέτοιο…

ΔΕΘ 2011. Υπερήφανος πρωθυπουργός, αηδιασμένοι πολιτες.. Η αντιδιαστολή μιας χώρας πολιτών υπό πτώχευση.

2011-09-12T13:46:00.000+03:00

Είναι στιγμές που θέλεις να γράψεις πολλά ήτίποτα. Που τα γεγονότα σε υπερβαίνουνκαι η συνεχής «τρομοκρατία» του αύριο, η πληθώρα των επιζήμιων ειδήσεων και ηπραγματικότητα σε κάνουν να «στέκεσαι» αν όχι ανήμπορος, τουλάχιστον ανόρεκτος ή παγωμένος στο εκφράσεις την απέχθεια ή την αγανάκτηση σου.

Μέσααπό αυτό το blog, έχω πάρει πολλές φορές τη θέση της συνυπευθυνότητας μαςως πολίτες για την ζοφερή πολιτική πραγματικότητα και την κατάσταση που έχουμεπεριέλθει ως χώρα και ως κοινωνία. Πολλές φορές δίνοντας εσκεμμένα περισσότεροειδικό βάρος από αυτό που του πρέπει σε αυτή τη θέση. Όχι σαν επιχείρηση αθώωσηςτων εκάστοτε κυβερνόντων και τουευρύτερου πολιτικού κόσμου, αλλά ως αντίδραση στο σύνηθες κλίμα που αρεσκόμαστενα διαμορφώνουμε ως λαός αντιμετωπίζονταςτα πράγματα και τις καταστάσεις με την ελαφρότητα του ανήμπορου και άμοιρουευθυνών. Μόνο που στην παρούσα συγκυρία, η πραγματικότητα υπερβαίνει όχι μόνο τιςδικές μας ευθύνες, αλλά στερεί και το τεκμήριο «αθωότητας» ή έστω αστοχίαςεπιλογών και χειρισμών.

- Ότανο πρωθυπουργός δηλώνει υπερήφανος για το έργο μιας κυβέρνησης που όχι μόνοαπέτυχε στις στρατηγικές επιλογές της –ποιος δεν θυμάται το περίφημο πιστόλι τηςπρόσκλησης του ΔΝΤ που θα εκβίαζε τους εταίρους μας και τελικά εκπυρσοκρότησεπάνω μας-, αλλά δεν εφάρμοσε και τα μέτρα που δεσμεύθηκε στο μνημόνιο Ι. Και μετη γνωστή μεσοβέζικη μικροπολιτική του «εξαγγέλλω ,ψηφίζω αλλά δεν πράττω γιανα μη χάσω την πελατεία μου, έχασε κάθε τεκμήριο φερεγγυότητας

- Ότανο πρωθυπουργός δηλώνει υπερήφανος για την επιβολή μιας οικονομικής πολιτικήςπου με τον εύκολο τρόπο της περικοπήςμισθών και καθαρού εισοδήματος, με τη συνεχή επιβολή ολοένα και απεχθέστερωνμέτρων όπως η χθεσινή καινούργια επιβολή εισφοράς μέσω της ΔΕΗ για να δείξει αριθμητικήαποτελεσματικότητα, κατάφερε να βάλει τα θεμέλια όχι μόνο για την επερχόμενη διάλυσητου κοινωνικού ιστού της χώρας αλλά και γιατη μετατροπή της πάλε ποτέ κραταιάς μεσαίας τάξης σε τάξη νεόπτωχων.

- Ότανο πρωθυπουργός δηλώνει υπερήφανος που προσφέρει το νέο μεγάλο όραμα για την ελληνική κοινωνία του να υπάρχει ένας εργαζόμενοςσε κάθε οικογένεια παραβιάζοντας το ίδιο το σύνταγμα που στο Άρθρο 22 αναφέρει πως .“Η εργασία αποτελεί δικαίωμα καιπροστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση τουεργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού. Όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητααπό φύλο ή άλλη διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για παρεχόμενη εργασίαίσης αξίας”

- Ότανο πρωθυπουργός δηλώνει περήφανος για το ότι επί των ημερών του η Ελλάδα βρίσκεται στα πρόθυρα μιας δεύτερης μεγάληςμετανάστευσης του παραγωγικότερου δυναμικού της ενώ οι εικόνες ανθρώπων ναψάχνουν τροφή στα σκουπίδια και η πληθώρα των νεόπτωχων αστέγων αποτελούν πλέονμια συνηθισμένη εικόνα στο κέντρο της Αθήνας.

- Ότανο πρωθυπουργός δηλώνει περήφανος που η παρουσία του στη ΔΕΘ θύμισε συνάντηση τηςG8 μετατρέποντας τηΘεσσαλονίκη σε μια νεκρή αστυνομοκρατούμενη πόλη που ούτε η χούντα δεν τόλμησενα φτάσει αυτό το μέγεθος πρόληψης και καταστολής και που επί των ημερών του ηαστυνομική βία και αυθαιρεσία έγινε συνώνυμο της απάντησης σε όποιον τολμά νααντιδράσει.

- Ότανο πρωθυπουργός δηλώνει περήφανος μια μέρα πριν την έναρξη μιας σχολικής χρονιάςχωρίς βιβλία και μιας πανεπιστημιακής χωρίς ανοιχτές σχολές της στιγμή που ανυπάρχει η μοναδική επένδυση που μακροπρόθεσμα θα μας βγάλει από την κρίση αυτήδεν είναι άλλη από την παιδεία.

- Καιτέλος, και παρότι ο κατάλογος των έργωνγια τα οποία ο πρωθυπουργός μπορεί να αισθάνεται περήφανος είναι μακροσκελής, ότανο πρωθυπουργός αισθάνεται υπερήφανος για το γεγονός πως ηγείται ενός σχήματος πουκατάφερε να εξανεμίσει το όνειρο και την ελπίδα ενός λαού που φοβάται το πώς θατον βρει η επόμενη μέρα, τότε οι ευθύνες δενμπορούν να επιμεριστούν.

Κανείςδεν μπορεί να αμφισβητήσει πως κι εμείςέχουμε ευθύνες για την ανοχή και δημιουργία ενός πολιτικού συστήματος που ηασυνέπεια προεκλογικών εξαγγελιών με πράξεις και αποτελέσματα αποτελεί το κύριοχαρακτηριστικό της διακυβέρνησης μας από όποιον αναλαμβάνει την εξουσία. Μόνο πουη ασυνέπεια και οι τακτικές της σημερινής κυβέρνησης δεν ξεπέρασαν απλά τα εσκαμμένααλλά παραβιάζουν κάθε έννοια νομιμότητας. Αν για όλα αυτά ο πρωθυπουργός αισθάνεταιυπερηφάνεια για το έργο της διακυβέρνησης επί των ημερών του, ας καταλάβει πωςεκτός από τους στενούς του συνεργάτες και τον στενό κομματικό του πυρήνα, οιυπόλοιποι αισθανόμαστε τουλάχιστον αηδία και αποτελεί τη μέγιστη ύβρη. Και εν κατακλείδι επειδή το κράτος τοαποτελούμε εμείς, η χρεοκοπία της χώρας γίνεται εντελώς αδιάφορη υπόθεση όταν ησυντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της φτάσει σε σημείο να πτωχεύσει προσωπικά.Δυστυχώς είμαστε πλέον πολύ κοντά στην προσωπική μας πτώχευση και καθόλουυπερήφανοι για αυτούς που μας οδηγούν εκεί..

Μεσοπρόθεσμο, Εφαρμοστικός νόμος και «αγανάκτηση»

2011-06-29T11:38:00.000+03:00

Σε ελάχιστες ώρες ψηφίζεται το μεσοπρόθεσμο σχέδιο και ο εφαρμοστικός νόμος παρά τις όποιες κορόνες ορισμένων βουλευτών για τη στάση τους στην ψηφοφορία. Το κίνημα των «αγανακτισμένων» μετονομάστηκε σε πλατεία, αγκαλιάστηκε από τα ΜΜΕ που του προσέδωσαν διθυραμβικούς χαρακτηρισμούς, και χρησιμοποιήθηκε από όλα τα κόμματα που εντέχνως έσπευσαν είτε να εκμεταλλευτούν τη συγκυρία και να θέσουν διλλήματα, είτε να το αγκαλιάσουν εξ αποστάσεως χωρίς να το καπελώσουν προσπαθώντας να εκμεταλλευτούν το Momentum για να αποδείξουν πως αφουγκράζονται την κοινωνία και δεν είναι αποκομμένοι από αυτή . Η απόπειρα καπελώματος ή οικειοποίησης εξάλλου του κινήματος θα έφερνε τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα, κάτι που γνώριζαν πολύ καλά τα επιτελεία των κομμάτων στην παρούσα συγκυρία.

Το Κυβερνών κόμμα εκμεταλλευόμενο την πίεση κατάφερε να πειθαναγκάσει την κοινοβουλευτική του ομάδα να συσπειρωθεί σε μια ύστατη προσπάθεια γαντζώματος στην εξουσία, η αξιωματική αντιπολίτευση να σηκώσει την αντιμνημονιακή σημαία παρά το ότι τόσο το Ζάππειο ΙΙ όσο και η πολιτική που ενστερνίζεται ή θα εφαρμόσει όταν κληθεί είναι εφάμιλλη και σχεδόν ταυτόσημη με τις επιλογές της Κυβέρνησης και των επιταγών των δανειστών μας, ειδικά στο κομμάτι των ιδιωτικοποιήσεων και του καθεστώτος ενός σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα, ενώ τα κόμματα της μείζονος αντιπολίτευσης επιχειρούν να κερδίσουν ένα κομμάτι από την πίτα της αγανάκτησης ανεβάζοντας τους αντιμνημονιακούς τόνους όπως ζητάει το σύγχρονο Κολοσσαίο αλλά χωρίς σοβαρή εναλλακτική πρόταση.

Κοινός παρανομαστής όλου του πολιτικού συστήματος, εκτός βέβαια από τη «χρησιμοποίηση» της πλατείας, είναι η απουσία της αλήθειας για το μέλλον που όλοι γνωρίζουν αλλά κανείς δεν θυσιάζει το ποσοστό του λέγοντας τη σε ένα λαό που όχι μόνο είναι εξοργισμένος, όχι μόνο βρίσκεται σε καθημερινή διαπίστωση απώλειας βιοτικού επιπέδου, αλλά δεν έχει συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα.

Πως η Ελλάδα του χτες δεν θα έχει καμία σχέση με την Ελλάδα του αύριο τουλάχιστον σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Πως η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει ανεξαρτήτως του αν δεν συμφέρει κανέναν να ανακοινωθεί επίσημα, εύσχημα, ή με οποιαδήποτε άλλη ονομασία . Πως το Σεπτέμβριο που μάλλον είναι και ο χρονικός ορίζοντας της άθλιας σημερινής κυβέρνησης, η καινούργια που θα προκύψει θα συνεχίσει την ίδια πολιτική αν συνεχίσουμε να ψηφίζουμε με τα ίδια κίνητρα. Πως ακόμα και αν τα πάντα αλλάξουν όσων αφορά την εφαρμοσμένη πολιτική προς το καλύτερο, θα χρειαστούμε αρκετά χρόνια για να επαναπροσεγγίσουμε το επίπεδο ζωής που είχαμε.

Το μνημόνιο Ι δεν απέτυχε μόνο γιατί δεν θα έδινε λύση. Απέτυχε γιατί εφαρμόστηκε με τη μεσοβέζικη πολιτική που ακολουθούν χρόνια οι Ελληνικές Κυβερνήσεις να μην έχουν στόχευση προς ένα αποτέλεσμα και να επιμένουν σε μια πολιτική ημιμέτρων για να μη δυσαρεστήσουν το πελατολόγιο τους, τις συντεχνίες και τους κομματικούς στρατούς. Κάτι που θα έπρεπε να έχει αλλάξει ανεξαρτήτως μνημονίου ή εξωτερικών πιέσεων.

Σήμερα η κοινή γνώμη, η media-κού όρου «πλατεία», το κλίμα της εποχής είναι ενάντια στα πάντα. Σε οποιοδήποτε μέτρο, απ όπου και αν προέρχεται όχι μόνο γιατί δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστεί περεταίρω λιτότητα αλλά και γιατί ελπίζει σε μια επιστροφή στο παρελθόν.

Στο ίδιο παρελθόν που οδήγησε στη φαυλότητα και την υπερχρέωση. Στη συνέχιση μιας χώρας που ο δημόσιος τομέας θα αποτελεί την αντιπαροχή μιας ψήφου για μονιμότητα, που θα αποτελεί τον καλύτερο πελάτη ημετέρων ιδιωτών που δε θα νοιάζονται για την εξέλιξη ή την εξωστρέφεια τους, που θα λειτουργεί με κριτήρια βολέματος και αντιπαραγωγικότητας για τη μεγάλη πλειοψηφία που το παιδευτικό εργασιακό σύστημα την έπλασε έτσι. Στην προσβλητική παραδοχή πως ο Δημόσιος τομέας δεν μπορεί να λειτουργήσει ανταγωνιστικά και κερδοφόρα. Προσβλητική για το παραγωγικό δυναμικό της χώρας μιας και το πρόβλημα δεν εστιάζεται στην ανυπαρξία ικανοτήτων αλλά στη διάρθρωση του και στη νοοτροπία του πως αντιλαμβανόμαστε όλοι μας, πολιτικοί και πολίτες τη σχέση μας με το κράτος. Αυτή είναι που μας οδήγησε εδώ σήμερα και αυτή είναι που θα συνεχίζει να υποθηκεύει τα πάντα στο μέλλον.

Αν υπάρχει κάτι που θα πρέπει να αλλάξει είναι η νοοτροπία του καθενός μας. Νοοτροπία κοινωνική, εργασιακή και πολιτική. Στόχευση στο πως ο καθένας μας στο δικό του μέτρο και δυνατότητες θα διάγει το βίο του υπέρ του συνόλου μιας και αποτελούμε όλοι μέρος του και όχι υπέρ του προσωπικού μας βολέματος. Κυρίως όμως η σκέψη του αποτελέσματος των πράξεων μας και η ανάληψη των ευθυνών που μας ανήκουν. Κυρίως όμως να απαλλαγούμε από τις γενικεύσεις του «όλοι έτσι κάνουν», και της διαφύλαξης των του οίκου μας.Γιατί ακόμα και στην υποθετική και μάλλον ουτοπική περίπτωση του να βρεθεί μια κυβέρνηση που θα εφαρμόσει ένα πραγματικό σχέδιο που θα κατανέμει τα βάρη αναλογικά που θα προσπαθήσει να εξυγιάνει τη στρεβλή μας πραγματικότητα εμείς οι ίδιοι είμαστε που θα ξεσηκωθούμε όταν «αγγίξει» την προσωπική μας κατάσταση.

Το μεσοπρόθεσμο και ο εφαρμοστικός νόμος, δεν είναι ένα απαράδεκτο σχέδιο γιατί μας στερεί τους οικονομικούς πόρους που απαιτούνται για μια αξιοπρεπή διαβίωση. Είναι απαράδεκτο γιατί στερεί τη δυνατότητα ανάπτυξης και εξόδου από τον κυκεώνα του σήμερα, γιατί αντί για προοπτική προσφέρει υποθήκευση και γιατί είναι ο προάγγελος των επόμενων συμφωνιών που θα είναι επαχθέστεροι.

Τα πάντα για το μέλλον μας όμως δεν θα καθοριστούν στο μεσοπρόθεσμο ή τον εφαρμοστικό νόμο. Η σημερινή κυβέρνηση έχοντας χάσει πλέον κάθε κοινωνικό έρισμα, αλλά και έχοντας εξαντλήσει τη μεσαία τάξη δεν είναι σε θέση πλέον εφαρμόσει οτιδήποτε και να ψηφίσει σε μακρόχρονο ορίζοντα και θα οδηγηθεί σύντομα σε εκλογές. Και επειδή η μεγαλύτερη πολιτική πράξη ενός λαού είναι η ψήφος του, από εμάς εξαρτάται το μέλλον μας. Θα αλλάξουμε κριτήρια και επιλογές; Θα δείξουμε στις ηγεσίες των κομμάτων ότι δεν αποτελούμε σταθερή πελατεία αλλά υπολογίσιμη δύναμη σκεπτόμενων πολιτών; Αν ναι τότε θα έχουμε ανοίξει μια χαραμάδα ελπίδας για το μέλλον. Αν όχι, και συνεχίσουμε να στηρίζουμε τα κόμματα και τα πρόσωπα που μας έφεραν εδώ με κριτήριο την προσωπική μας προσωρινή διατήρηση στο υπό κατάρρευση σαθρό οικοδόμημα, θα έχουμε βάλει την υπογραφή μας στο πωλητήριο ονείρων, αξιών και του αύριο των παιδιών μας.

Σε βήτα ενικό

2011-05-27T23:14:00.000+03:00

Δεν συνηθίζω να αναδημοσιεύω αναρτήσεις. Η συγκεκριμένη είναι απο το blog 7 σε παίρνει αριστερα και αφορα το θέμα των κινητοποιήσεων του “κινήματος των αγανακτισμένων”. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τη συντακτρια για την αδεια της αναδημοσίευσης ενός κειμένου που βρήκα εξαιρετικό και που συμφωνεί κανείς ή διαφωνεί -μιας και το ζήτημα της οπτικής απέναντι στη μορφή αυτής της κινητοποίησης έχει "διχασει" ακόμα και όσους κινούμαστε στο ίδιο "μετερίζι"- δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αλήθεια του.

Σε βήτα ενικό

Όχι βρε φίλε. Δεν ήμουν εκεί. Ακόμα δεν είμαι εκεί. Δεν είναι ότι θέλω να είμαι εδώ. Ούτε και εδώ είμαι .Και με ρωτάς γιατί. Γιατί εκεί ήταν ο γείτονάς μου. Εκείνος που τυχαία, σε μια λαϊκή μου είπε " Μια χαρά είναι τα ΜΑΤ. Και μόνο που κάθε μέρα χτυπιούνται με τους αναρχικούς, πολλά κάνουν." Και ήταν εκεί και εκείνος ο νεαρός που δε θυμάμαι το όνομά του. Εκείνος που συναντάμε στο πάρκο, στη βόλτα με τα σκυλιά. Εκείνος που μόλις είδε τον Αιγύπτιο με το σκυλί του τον ρώτησε με τον εξυπνακίστικο τρόπο του "το μάζεψες να το παχύνεις για να το φας;" Και ξέρεις φίλε. Ο Αιγύπτιος είχε μαζέψει ένα αποστεωμένο, κακοποιημένο σκυλί από το δρόμο ενώ ο νεαρός έσκασε το μηνιάτικο στο πετ σοπ για τη ράτσα. Και ήταν εκεί και εκείνη η συνάδελφος. Εκείνη που σνομπάριζε κάθε απεργία, μη "χάσει το μεροκάματο"και την ισιωτική στον κομμωτή.Εκείνη που σήμερα μου έκανε κήρυγμα για τον καναπέ.Και ήταν εκεί και εκείνος που σε κάθε χτύπημα των μπάτσων μιλούσε για αυτοπροστασία από αλήτες, περιθωριακά στοιχεία και τρομοκράτες.Και ήταν ακόμα και εκείνος που στις επόμενες εκλογές θα αναζητήσει καταφύγιο σε μια καινούρια ή και ίδια κοινοβουλευτική λύση.Εκείνος που καταδικάζει τη βία απ'όπου και αν προέρχεται ακόμα και αν προέρχεται από τον κολασμένο. Εκείνος που είδε κοινωνικά απόβλητα στα χέρια των μεσήλικων που μάτωσαν το κεφάλι του Χατζηδάκη ή έσκισαν τη μπλούζα του Παναγόπουλου.

Δεν ήμουν εκεί για τον ίδιο λόγο που δεν ήμουν εκεί με το μαύρο μπλουζάκι τον Αύγουστο του 2007 να κλαίω για τα καμμένα την ίδια ακριβώς στιγμή που καίγονταν.

Όχι φίλε. Δεν είμαι ελιτίστρια. Δεν είναι που ξέρω πού βρίσκονταν οι παραπάνω ως σήμερα. Μπορώ να παραβλέψω τον περασμένο τους λήθαργο, μπορώ να ξεχάσω την αλαζονεία τους σε κάθε δακρυγόνο, σε κάθε γκλοπιά σε σύντροφο, σε φοιτητή, σε εργάτη, μπορώ να ξεχάσω το χλευαστικό τους ύφος σε κάθε άκουσμα προσαγωγής και σύλληψης. Μπορώ να κλείσω τα αφτιά στον οτινανισμό και να αφουκραστώ το ετερόκλητο πλήθος. Είναι που φοβάμαι το που θα είναι αυτοί αύριο. Είναι που φοβάμαι το άτακτο σκόρπισμα σε μια ανακοίνωση αύξησης μισθών και επιστροφής κρατήσεων. Βλέπεις ο φιλήσυχος πολίτης δε δίνει σημασία όταν βλέπει καθημερινά να λείπουν μερικά ψιλά από το πορτοφόλι του. Μπορεί να το ανέχεται για χρόνια αλλά αγανακτεί μόνο όταν του κλέψουν ολόκληρο το πορτοφόλι και ας έχει ήδη αδειάσει. Είναι που μπορεί να αντέξει κάθε χούντα αλλά αγανακτεί μπροστά στην οικονομική υποδούλωση. Είναι που μπορεί να ανεχθεί κάθε αφεντικό ίδιας "φυλετικής" προέλευσης αλλά εξοργίζεται μπροστά στον ξένο τύραννο.Είναι που μπορεί να κοιμάται μακάριος αλλά θίγεται το πατριωτικό του φιλότιμο μόλις τον κατηγορήσουν ότι κοιμάται. Είναι που μπορεί να αντέξει καρτερικά κάθε ιδεολογική μέγγενη, να αντέξει τις σφαίρες στα πόδια, το μπαρούτι στο μυαλό αλλά να ασφυκτιά μπροστά στην οικονομική στένωση.

Όχι, δε μπορούσα να με δω εκεί. Πώς θα μπορούσα να με φανταστώ μέσα στο πατριωτικό ντελίριο και τον ιστορικό συμπλεγματισμό; Μέσα στις politically correct εκκλήσεις και τις επικλήσεις στον αυτοσεβασμό;

Και όταν θα'μαι εκεί θα είμαι παρέα με την ιδεολογία μου. Γιατί ξέρεις, η ιδεολογία δεν είναι αξεσουάρ που το αφήνεις σπίτι όταν δεν ταιριάζει στο ντρεςς κόουντ της εκδήλωσης. Και θα'μαι εκεί με την οργή μου, το στρεβλωμένο μου μυαλό και τη συγχωρεμένη μου αυτοσυγκράτηση.Και θα'μαι εκεί με τη μάσκα μου, με την πέτρα, το μπουκάλι, τη βαριοπούλα και όποιο διαθέσιμο μέσο βρεθεί. Όχι γιατί είμαι ατρόμητη ή γενναία αλλά ακριβώς γιατί φοβάμαι. Γιατί μετρώ το φόβο μου σε κάθε μου ρυτίδα έκφρασης σε κάθε πετάρισμα των βλεφάρων. Και αυτό το φόβο δε θέλω να τον συμμεριστούν. Θέλω να τον φοβηθούν. Ξέρεις, τα σκυλιά όταν φοβούνται ή το βάζουν στα πόδια ή ανοίγουν τα πόδια ή ορμάνε και δαγκώνουν. Και αν θα'μαι εκεί δε θα΄μαι για "να είμαι και εγώ εκεί" αλλά θα είναι για να μη φύγω. Όχι για να μη χάσω το ραντεβού με την ιστορία, όχι για μια αράδα στο βιογραφικό, όχι για να μη μετανοιώσω που έχασα το ιβέντ. Όχι για τη βάρδια πριν και μετά τη δουλειά αλλά ακριβώς για την ώρα της δουλειάς.

Μόνο μη μου μιλάς για επανάσταση. Μου θυμίζεις τον κυνηγό που βγαίνει για εκπαιδευτικό με το κουτάβι και τα κατευθυνόμενα θηράματα και καυχιέται για το κίλλερ λαγωνικό του. Μίλα μου για την ευκαιρία μιας γενικευμένης κοινωνικής απεύθυνσης , μίλα μου για το γκάζι για τη φωτιά. Μίλα μου για την αισιοδοξία να γίνει η ανοιχτή αμεσοδημοκρατική συνέλευση το βίωμα σε κάθε γειτονιά, σε κάθε τετράγωνο, σε κάθε σπίτι. Μίλα μου για ελπίδα αλλά μη γυρίζεις το βράδυ χαρούμενος. Δε θυμάμαι ποτέ να γυρίσαμε χαρούμενοι μετά από καμία πορεία, από καμία διαδήλωση. Μίλα μου για κάτι που ψυχανεμίζεσαι ότι μπορεί να αλλάξει στο μυαλό, μίλα μου για το κλείσιμο του ματιού από ένα θυμικό που επιτέλους συμφιλιώνεται με την εγγενή οργή του αλλά μη μου μιλάς για "πειθαναγκασμό μιας νέας, έτοιμης και δεκτικής μάζας" Γιατί αν δε σου φτάνει μια μικρή εστία πολέμου στο άλλο ημισφαίριο της γης για να βγεις και να ουρλιάξεις, αν δε σου φτάνει η καταστολή στη δίπλα ρούγα, αν δε σου φτάνει ένα "μεμονωμένο περιστατικό" στις πλάτες κάποιου αγνώστου με κουκούλα, αν δε σου φτάνει ο "εξοστρακισμός μιας σφαίρας" στο κορμί ενός παιδιού, αν δε σου φτάνει το σκοτάδι ενός κελιού κληροδότημα σε κάποιον πρώην ανώνυμο και νυν επώνυμο που τόλμησε να μιλήσει, αν δε φτάνει η ίδια η ζωή ή η απουσία αυτής για να πειστείς, δε θα σου φτάσει η κάθε ή ο κάθε "ερωτευμένος σχιζοφρενής" για να σε πείσει.

Θα είμαι εκεί. Στο δρόμο, στην πλατεία, στην ταράτσα και όπου χρειαστεί. Αλλά θα είμαι εκεί με τις δικές μου προσλαμβάνουσες στην ίδια όμως πραγματικότητα. Παρέα με τις δικές μου ιδεολογικές αγκυλώσεις και αυταπάτες.

Και ελπίζω αύριο να έρθεις να μου χτυπήσεις την πλάτη, με εκείνο το βλέμμα της δικαίωσης. Να με κατηγορήσεις για αρτηριοσκληρωτισμό και άκρατο σεχταρισμό και να σου πω ένοχα "είχες δίκιο". Αλλά μέχρι αύριο να ξέρεις ότι θα'μαι εκεί, με εκείνους που δεν περιμένουν να δουν τον εξανθρωπισμό της εξουσίας αλλά ποθούν να τη δουν δυο μέτρα κάτω από το φλοιό της γης.

Η αγανακτισμένη «επανάσταση» των γεμάτων πλατειών μα κενών αιτημάτων

2011-05-26T14:35:00.001+03:00

Σήμερα ξυπνήσαμε όλοι υπερήφανοι. Σηκωθήκαμε από τον καναπέ, και δώσαμε το μεγάλο παρόν στις πλατείες και τους δρόμους. Ξυπνήσαμε. Θα γεμίσουμε το Facebook με like, τα μπλόγκ μας με φωτογραφίες από τη λαοθάλασσα που τρόμαξε τους πάντες και έδωσε μια σκληρή απάντηση στους Ισπανούς . Η Ελλάδα δεν κοιμάται, ήταν εκεί και διεκδικούσε.. Τι άραγε; Την απάντηση στους Ισπανούς ότι δεν κοιμάται; Γιατί αυτή ήταν η αφορμή. Η απάντηση στους Ισπανούς που προσέβαλαν τους περήφανους Έλληνες. Απάντηση με τα γνωστά στοιχεία έπαρσης που μας χαρακτηρίζουν όταν μας θίγουν οι δυτικοί που θεωρούμε πως ανήκουμε. Αλλά οι όμοιοι ταξικά δυτικοί. Αυτοί που μάλλον μας έκαναν να αισθανθούμε «ένοχοι » γιατί δεν είχαν άδικο. Δεν αποτέλεσε αφορμή το να βγούμε στους δρόμους όταν οι αντίστοιχοι ευρωπαίοι της τρόικα αλλά όχι όμοιοι μας καταφθάνουν και μας προσβάλουν κουνώντας μας το δάκτυλο με το στόμφο του αποικιοκράτη στους ιθαγενείς. Δεν αποτέλεσε αφορμή το ότι ψηφίστηκε ένα μνημόνιο μέσα σε συνθήκες που προσέβαλαν την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Δεν αποτέλεσε αφορμή το ότι είμαστε μια χώρα προσημειωμένη που ψάχνει για αγοραστές εν μέσω λοιδορίας. Δεν αποτέλεσε αφορμή το ότι καταργήθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις και περνάμε σε καθεστώς δουλοπαροίκων. Και ο κατάλογος των αφορμών είναι μακρύς και ντροπιαστικός. Αλλά όχι πιο ντροπιαστικός από το ότι μαζευτήκαμε γιατί μας είπαν κοιμισμένους και όχι για αυτά που μας τσακίζουν.

Μιλάμε από χτες για ομοψυχία. Γιατί οι πλατείες γέμισαν από μη κομματικούς συμβολισμούς. Για κάτι που θα έπρεπε κάτω απο τις σημερινές συνθήκες να είναι προαπαιτούμενο.Μόνο που η ομοψυχία και η αδελφοσύνη δεν είναι ζήτημα κομματικών οριοθετήσεων αλλά συμπεριφοράς απέναντι στο διπλανό μας στη δουλειά που του ακονίζουμε την καρέκλα σε ένα πόλεμο επιβίωσης, συμπεριφοράς σε αυτόν που απεργεί γιατί χάνει τη δουλειά του αλλά η κινητοποίηση του μας «ταλαιπωρεί» και μας «ενοχλεί» γιατί τα ΜΜΕ μας ενημέρωσαν πως είναι συντεχνιακά προνομιούχος, συμπεριφοράς απέναντι στην αποδοχή της συνδικαλιστικής μας εκπροσώπησης από κομματικούς εγκάθετους που δεν απομονώνουμε αλλά τους στηρίζουμε γιατί μέσω αυτών έχουμε τις «άκρες» μας για την επαγγελματική μας άνοδο, συμπεριφοράς απέναντι στο διπλανό μας καταστηματάρχη που κλείνει λόγω κρίσης αλλά που δεν στηρίξαμε.

Ναι η πολιτική συμπεριφορά ανάξιων πολιτικών μας έχει αγανακτήσει. Ναι η κατάσταση έχει φτάσει προ πολλού στο μη παρέκει. Ναι είμαστε αγανακτισμένοι αλλά μήπως είμαστε με τους εαυτούς μας; Αλήθεια στις μετά μνημονίου δημοτικές εκλογές πώς ψηφίσαμε; Αύριο πόσο από το ποσοστό των χτεσινών αγανακτισμένων όχι μόνο θα ψηφίσει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αλλά θα «σταυρώσει» τον κάθε Λοβέρδο, Παπακωνσταντίνου, Παπαθανασίου, κλπ.;

Κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλει πως η κάθοδος ανθρώπων για να διαμαρτυρηθούν είναι κάτι θετικό. Έχουμε περάσει σε μια νέα εποχή που η τεχνολογία και τα κοινωνικά δίκτυα μας προσφέρουν την αμεσότητα της πληροφορίας και τον εκμηδενισμό του χρόνου. Μόνο που οι διαμαρτυρίες πρέπει να έχουν αίτημα, θέση και πρόταση. Ναι θα παραμείνουμε στις πλατείες μέχρι να συμβεί κάτι που ζητάμε. Πραγματικό, συγκεκριμένο. Διαφορετικά, απλά είμαστε στο δρόμο προς μια απολιτίκ κοινωνία που είναι αγανακτισμένη αλλά δεν διεκδικεί, δεν πράττει, δεν απεργεί υπό τον προσωπικό φόβο της απώλειας του μισθού της , και «αγωνίζεται» μέσω των στάτους, και απογευματινής βόλτας. Που ικανοποιείται να ακούει πως ξύπνησε την ώρα που το σύστημα που θέλει να πολεμήσει θα τη «σκεπάζει» χαμογελώντας..

Νεκροί χωρίς σύνορα σε μια χώρα που παραπαίει

2011-05-12T14:31:00.000+03:00

Την Τρίτη ένας 44χρονος έλληνας πέφτει νεκρός στο κέντρο της Αθήνας για μία βιντεοκάμερα πιθανώς από αλλοδαπούς. Το γεγονός σοκάρει την κοινή γνώμη μόνο που δεν πέφτει σαν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν μάλλον αναμενόμενο τουλάχιστον για όσους ζουν ή κινούνται στο κέντρο της Αθήνας και μάλλον θέμα τύχης το ότι δεν είχε συμβεί μέχρι τώρα.

Την Τετάρτη κατά τα επεισόδια της απεργιακής κινητοποίησης δύο άνθρωποι κατέληξαν στην εντατική με άγνωστο μέχρι στιγμής το αν θα καταφέρουν να γλιτώσουν. Έλληνες απεργοί, αναρχικοί ή όπως θέλουμε να τους βαφτίσουμε ιδεολογικά χτυπημένοι από έλληνες αστυνομικούς που θεωρητικά προασπίζουν την τάξη. Αλήθεια υπάρχει κανείς που πέφτει από τα σύννεφα ή και σε αυτή την περίπτωση είναι θέμα τύχης το ότι δεν έχει συμβεί μέχρι σήμερα να καταλήξει κάποιος νεκρός;

Το ίδιο βράδυ ένας 21χρονος αλλοδαπός μαχαιρώνεται στην Πατησίων πιθανώς από έλληνες ως αντίποινα για το φονικό της Τρίτης. Αλήθεια υπάρχει κανείς που δεν περίμενε κάτι τέτοιο ή μήπως είναι η πρώτη φορά που γίνεται ρατσιστική επίθεση στην Αθήνα και από θέμα τύχης δεν υπήρξε ανθρώπινη απώλεια;

Πριν ένα χρόνο έλληνες εργαζόμενοι πεθαίνουν από ασφυξία στη Marfin μετά από την πυρπόληση της από επίσης έλληνες απεργούς, αναρχικούς ή όπως θέλουμε να τους βαφτίσουμε ιδεολογικά. Ήταν η πρώτη φορά που πέφτει μολότοφ σε τράπεζα ή και πάλι λόγω τύχης δεν είχε συμβεί κάτι τέτοιο;

Μια χώρα εγκαταλειμμένη στην τύχη της και μια κοινωνία που δρέπει τα αποτελέσματα ενός κύκλου βίας που δεν άνοιξε σήμερα, απλά τώρα είναι το αίμα που σοκάρει και η ευκολία της απώλειας. Η πεποίθηση πως είμαστε όλοι εν δυνάμει αθώα θύματα ενός κράτους που προάγει τη βία και μιας κοινωνίας που έχει αποβάλει τα ανθρωπιστικά της αισθήματα και τώρα δρέπει τους καρπούς του έργου της. Ανταγωνισμός, υποβάθμιση παιδείας, ρατσισμός κοινωνικός και φυλετικός, απαξίωση της ανθρώπινης ζωής.

Θύτες και θύματα ανεξαρτήτως κοινωνικών και φυλετικών χαρακτηριστικών. Θύτες που υποτάσσονται στην «αρρωστημένη» ιδεολογία τους, ή την έλλειψη παιδείας τους και «ευνοούνται» από το καθεστώς ανομίας που χαρακτηρίζει ένα διαλυμένο κράτος με κοινό χαρακτηριστικό την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής.

Η γκετοποίησηση, η απουσία μεταναστευτικής πολιτικής, η επιλεκτική εφαρμογή του νόμου, το δικαίωμα στη διαμαρτυρία χωρίς καταστολή, η στέρηση του δημοκρατικού δικαιώματος της ασφάλειας και αστυνόμευσης, είναι απλά οι λεπτομέρειες ενός συστήματος που έχει πτωχεύσει πολιτισμικά και ηθικά και προσπαθεί ανήμπορο να διοχετεύσει ηθελημένα την οργή σε ξεσπάσματα που θεωρεί ότι δεν διαταράσσουν την πολιτική ισορροπία. Μετανάστες και έλληνες, «αναρχικοί» και χρυσαυγίτες, «αντιεξουσιαστές» και αστυνομία στις απεργίες , «οπαδοί» και ΜΑΤ, είναι τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα που το κράτος επιχειρεί να διοχετεύσει «ανώδυνα» την οργή ενός λαού που παραπαίει. Το μεταναστευτικό συγχέεται εντέχνως με την ασφάλεια και αφήνεται στα χέρια της χρυσής αυγής και τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ νούμερο ένα προβαλλόμενου τηλεοπτικά πολιτικού και μεγαλύτερου πολιτικού καιροσκόπου. Οι απεργίες ταυτίζονται με τα επεισόδια και τη βία των «αντιεξουσιαστών» και των ΜΑΤ ξεχνόντας το λόγο και τα αιτήματα για τα οποία γίνονται. Τα γήπεδα γίνονται πεδία εκτόνωσης βίας για ανεγκέφαλους ή επιρρεπείς που «βολεύει» να υπηρετούν ποδοσφαιρικές «ιδεολογίες» από το να αποτελούν εν δυνάμει μυαλά έτοιμα για προσηλυτισμό από άλλες ιδεολογίες . Σε όλες τις «μάχες» των διαιρεμένων κοινός τόπος είναι η απουσία του νόμου και η βία που γίνεται ολοένα και πιο ανεξέλεγκτη σκορπίζοντας το φόβο με αποτέλεσμα να φοβίζει ακόμα περισσότερο έναν εν υπνώσει λαό που αρνείται να ταυτιστεί με τους «αντιμαχόμενους» και κλείνεται στον εαυτό του «μαζεύοντας» όμως ολοένα και περισσότερη οργή. Και όταν αυτή ξεσπάσει δεν θα είναι ικανή να μετρήσει δίκαιο και άδικο .

Σήμερα και μετά τα τελευταία συμβάντα είμαστε μπροστά σε ένα επερχόμενο πόλεμο Ελλήνων και ξένων, σε ένα νέο κύκλο βίας στο μεταναστευτικό. Αν το πολιτικό σύστημα δεν σταματήσει να στρουθοκαμηλίζει και να μετράει «κεκτημένα» και εκλογικά προσδοκώμενα, αν παραμείνει ως έχει αντιδημοκρατικό σε περίοδο δημοκρατίας και απάνθρωπο στην εποχή της κρίσης, αυτός ο κύκλος όχι μόνο δεν θα κλείσει αλλά θα ανοίξει διάπλατα και το μόνο που θα φέρει είναι θύματα. Και αυτός ο τόπος δεν αντέχει άλλους νεκρούς.

Συνταξιούχοι βουλευτές και αγανάκτηση. Μήπως έχουμε και εμείς ευθύνες ;

2011-05-06T11:36:00.000+03:00

Και ξαφνικά σύσσωμο το έθνος αγανάκτησε. Οι συνταξιούχοι βουλευτές διεκδικούν αναδρομικά δεκάδες εκατομμύρια ευρώ μη σκεπτόμενοι την κρίση και το έθνος που υποφέρει. Αγανάκτησε η κυβέρνηση, αγανάκτησε η αντιπολίτευση, αγανάκτησαν σύσσωμοι οι εν ενεργεία βουλευτές. Αγανάκτησαν δηλαδή με τους μέντορες τους, με αυτούς από τους οποίους πήραν το χρίσμα και την κομματική τους πελατεία δηλώνοντας συνεχιστές, με αυτούς που στα πλαίσια της οικογενειοκρατίας που διέπει τη δημοκρατία μας είναι πατεράδες ή θείοι τους, με αυτούς που η φωτογραφία τους κοσμεί τα πολιτικά τους γραφεία, με αυτούς που σε κάθε ευκαιρία εξάρουν το ήθος και την προσφορά τους.

Αγανακτήσαμε και όλοι εμείς για το θράσος τους να βάζουν το προσωπικό οικονομικό τους συμφέρον πάνω από το συλλογικό στη μαύρη περίοδο που περνάει η χώρα. Αγανάκτηση πέρα για πέρα δίκαιη αν εξετάσουμε την αξίωση τους ως μεμονωμένο περιστατικό. Είναι όμως έτσι ; Είναι η πρώτη φορά που οι εκπρόσωποι μας –και δεν έχει σημασία αν είναι πρώην ή νυν- λειτουργούν συντεχνιακά αδιαφορώντας για το κοινό αίσθημα ;

Μήπως αυτή η αγανάκτηση θα πρέπει να μας οδηγήσει στην αυτοκριτική και αυτή με τη σειρά της στην αγανάκτηση με τον ίδιο μας τον εαυτό ; Οι πρώην βουλευτές δεν είναι μια ομάδα εργαζομένων. Είναι αυτοί που εμείς εκλέγαμε και επιλέγαμε να μας κυβερνήσουν και να μας εκπροσωπούν όλα αυτά τα χρόνια. Αυτοί που εμείς χειροκροτούσαμε στις πλατείες και τις συγκεντρώσεις. Αυτοί που εμείς «αθωώναμε» με την ψήφο μας σε εποχές πόλωσης όταν ακουγόταν ότι είναι μπλεγμένοι σε σκάνδαλα και τους ονομάζαμε αγωνιστές. Είναι οι ίδιοι που ψηφίζαμε για το ρουσφέτι άρα και την παράκαμψη της αξιοκρατίας και της νομιμότητας εις βάρος κάποιων που δεν εκλέχτηκαν ποτέ γιατί δεν θα μας το έκαναν. Είναι όλοι αυτοί που διαχρονικά μέσω της πολιτικής έκαναν περιουσίες κατασπαταλώντας και βουλιάζοντας την Ελλάδα. Μόνο που όλους αυτούς εμείς του επιλέγαμε με τα σαθρά πολιτικά μας κριτήρια. Εμείς τους διαπαιδαγωγήσαμε έτσι ώστε να πράττουν θεωρώντας μας «λαουτζίκο» που δεν αντιδρά σε ότι και αν συμβαίνει. Είναι οι τραγικές επιλογές μας ως εκλογικό σώμα που δεν λειτούργησαν ποτέ για το καλό του συνόλου αλλά πάντα με στενά κομματικά άρα και προσωπικά κριτήρια.

Μαζί λοιπόν με την σωστή και επιβεβλημένη αγανάκτηση μας με αυτούς που έπραξαν όπως έπρατταν πάντα, ας πάρουμε ως αφορμή το τελευταίο τους έργο και ας αγανακτήσουμε και με τους εαυτούς μας. Γιατί αν δεν το κάνουμε, αν δεν αλλάξουμε επιτέλους τα κριτήρια επιλογής μας και συνεχίσουμε την «παραγωγή» επαγγελματιών πολιτικών που χαρακτηρίζει η προσωπική και συντεχνιακή ιδιοτέλεια τότε απλά καλά μας κάνουν…